Oleceksek neden yasiyoruz?

Öleceğini bilen bir varlığın yaşaması, ilk bakışta tuhaf bir çelişki gibi görünür. Ama belki de insanı insan yapan şey tam olarak bu bilgidir. Sonun kaçınılmazlığı, hayatı anlamsız kılmaz; aksine, ona derinlik kazandırır. Eğer her şey sonsuz olsaydı, hiçbir anın ağırlığı olmazdı. Oysa şimdi, her karşılaşma biraz daha kıymetli, her veda biraz daha sarsıcıdır.
İnsan, sonu olduğu için hatırlar, bağ kurar, iz bırakmak ister. Bir gün yok olacağını bilmek, onu yaşamın içine daha çok çeker. Sevmek, üretmek, anlatmak, paylaşmak… Bunların hepsi, zamana karşı verilen sessiz ama inatçı bir cevaptır. Ölüm, hayatın karşıtı değil; onun sınırıdır. Ve bazen bir şeyin sınırı, onun anlamını belirler. Belki de yaşam, büyük bir amaçtan çok, küçük anlamların birikimidir. Bir bakışta, bir sözde, bir anlık cesarette saklıdır. İnsan, bu kırılgan süre içinde kendine bir yön bulmaya çalışır. Ve belki de asıl soru “neden yaşıyoruz?” değil, “bize verilen bu sınırlı zamanla ne yapıyoruz?” sorusudur.