Gerçekten iyi insanlar neden acı çekerken kötüler rahat yaşıyor, ben bu hayata mecbur muyum?

Hep kötü şeyler iyi insanların başına geliyor. İyi, güzel şeyler de kötülerin. Arkadaş, anlam veremiyorum. İsyan etmiyorum ya, ben mecbur muydum kardeşim bu boktan dünyaya gelmek? Sevmiyorum, sevemiyorum, susuyorum, dayanamıyorum. Haksızlık diz boyu, arsızlık, pislik almış başını gidiyor. Ya ötanazi desen yok, e acı içinde mi öleyim? Banane ya, ben mecbur muyum bu hayatı yaşamaya? Asla negatif değilim, bunlar gerçekler ve halı altına süpürüyorlar, elbet gün yüzüne çıkıyor, çıkar. Şimdiki sevgiye bakıyorum, bir alacak verecek meselesine, karşılık durumuna gelmiş. Ya resmen şeytana bürünmüşler diyeceğim de zavallı şeytan bile bunları yaparken beş on kez düşünür. Alıp başımı gitmek istiyorum ya, banane bana ne! Ben neden bu toplumun idealize ettiği karaktere bürüneyim ki, özgür olmak istiyorum, koşmak, gezmek, canım çıkana kadar bağırmak çağırmak, eğlenmek istiyorum. Madem dünyaya gelmişim, bunları yapmak sanki öyle büyük şeyler ki batıyor onlara. Ya ben böyle kaypak bir millet görmedim ya, mutsuzluğumuzla mutlu olan bir millet ya, lanet gelsin ya. Çok şey demek istiyorum.
Gerçekten iyi insanlar neden acı çekerken kötüler rahat yaşıyor, ben bu hayata mecbur muyum?
Cevapla