Hangisi daha zordur " ailesi tarafından hiç sevilmemek mi? yoksa ailesini bile bilmeden bir köşeye terk edilmek mi?

Ailesi Tarafından hiç sevilmemek en kötüsüdür. Var olduklarını bilirsin yanlarında olduklarını bilirsin ama hiç bir zaman senin yanında var olacaklarını bilemezsin. En ufak ailesel bir durumu gözlemlediğinde kendini sorgularsın neden ben sevilmiyorum diye. ama bir köşeye atılmış ve ailesini hiç tanımamış birisi daima özlem ve sevgi besler ailesine bir umut ile yaşar ve beyni onu sürekli kandırır iyi düşüncelere sürükleyerek çünkü yanlarında yokturlar umut besler.

Bence en zor bir insanın babasına hiç tatmamış olması ve babasından hiç oğlum Evladım sesini duymamış olmasıdır ve de cana gibi sevdiği annesinin lise sonunda hayata gözlerini Hayata yummasıdır Ben bunların hepsini yaşadım ve o yüzdendir ki belki de çevremdeki kimseye gerektiği değeri veremiyorum çünkü ben babamı tanımadım babamdan hiçbir şey öğrenmedim Neyse ya boş ver

Ailesi olup sevilmemek daha çok her gün hissettiğin bir eksiklik gibi, yanında olup aslında yok gibiler. Diğeri ise baştan bir boşluk, kim olduğunu, nereden geldiğini bilememek. Benim bakış açıma göre, sevilmediğini bilmek biraz daha ağır basıyor. Çünkü her gün gözünün önünde olup o sevgiyi alamamak insanı daha çok yıpratır.