Farklı kelimeleri kullanmak farklılık yaratır mı yoksa anlamsız bir hareket mi?

Kadirşinas yüreklerin gölgesi çekildiğinden beri, bu toprakların üstünde tuhaf bir eksiklik dolaşıyor. Sokaklar kalabalık, sözler bol, yüzler aşina… ama nedense hiçbir şey tam değil. İnsan, insanın yanından geçiyor da değmeden geçiyor; selamlar var, lakin içinde sıcaklık yok. Sanki herkes birbirine bir adım mesafede, ama o tek adım bir ömür kadar uzun.
Oysa bu memleket, bir zamanlar bir bakışla anlaşanların, bir lokmayı bölüşürken çoğaltanların yeriydi. Söz azdı belki, ama özü ağırdı. Şimdi kelimeler çoğaldı; cümleler süslendi, sesler yükseldi… fakat anlam inceldi, hatta yer yer kayboldu. Dilimiz konuşuyor, fakat kalbimiz susuyor gibi. Hâlbuki ihtiyaç duyduğumuz şey ne yeni sözler ne de daha parlak cümleler. Bu memleketin asıl hasreti, sahiciliğe. Bir insanın gözünün içine bakıp, içinde ne varsa onunla konuşabilmesine. Maskesiz, hesapsız, gösterişsiz bir yakınlığa…
Samimiyet…Ne büyük bir kelime, ne de ulaşılmaz bir erdem aslında. Sadece unutulmuş bir hâl. İnsan olmanın en eski, en yalın biçimi.
Belki de yeniden öğrenmemiz gereken şey bu:
Birbirimize gerçekten dokunabilmek.
Bir selamı içten verebilmek. Bir “nasılsın” sorusunu cevabını duymak isteyerek sorabilmek. Çünkü samimiyet, eksildiği yerde her şeyi eksiltir;ama geri döndüğünde, en yoksul anı bile zengin kılar...