Acı çeken biri için sevinmek normaldir. Acılarından kurtuldu deriz. Ama o yaşa kadar sağlıklı yaşamış birinin ölümü için sevinilmez. Sevinemezsin zaten.
Çok sevdiğin biriyse üzülürsün. Babannem 96 dedem 90 yaşında vefat etti geçen sene. Onlar ölünce hayatımda müthiş bir boşluk oluştu. Ne hissedeceğimi bilemedim. Ama bi taraftanda acılarından kurtuldu diyoruz. Sonra da alisiyoruz. Hatırladıkça hâlâ üzülürümve özlerim onları.
Çünkü ayrı kalıyorsun tamam belki ölüm o an daha iyi onlar için hastalığı var derdi var ama neticede kaç yaşında olursa olsun seven kişi için bir kayıp
Uzun yaşamış olsa da o kişi birinin annesi babası eşi ya da dedesi sonuçta… ❤️ Ölüm her yaşta “yok oluşu” hatırlatıyor ve bu da içini burkuyor. İnsan sadece giden için değil kendi faniliğiyle yüzleştiği için de üzülüyor. Sevinmek kulağa mantıklı dursa da kalp matematikle çalışmıyor 💔🕊️🌿
o kisiye deger verip vermeyisine gore degisir aslinda dedemin annesi oldugunde hepimiz uzulmustuk ama babaanneme yuk oldugundan babaannemin icten ice huzurunu gorebiliyorduk
Ben haddi aşıcak bir yorum yapmadım. "Sen seviniyor musun?" diye soru sordum. "Bunu mu anladın?" diye soru sordun, "öyle anlaşılıyor" diye cevap verdim. Sonrasında sen terbiyesizlik yaptın. Çünkü sorunlusun.