Toplum baskısı ve gruba ait olma ihtiyacı, gerçek samimi bağlılıktan ne zaman daha ağır basar?

Sizce yeterince iletişim kurmayan veya iç sesinin sadece cılız bir yankısını duyan biri, bir tür ruh dilencisi değil midir? Ruha ve iç dünyaya sahip olup da içinde gelişememek, hatta derin ve tam bir tefekkürde bulunamamak üzücü değil midir?

Dışsal durumlardan korkmak ve her şeyi satıp kendini inkar ederek, sonunda bavullarını toplayıp başka etkilere doğru yol alacak dış rüzgarları takip etmek üzücü değil midir?

Bu, temel ve zeminin israfıdır.

"Ruh için yalvarmak" derken, bunu sert bir şekilde veya saldırı olarak söylemiyorum; sadece bir gözlem.
Kendinin bir parçasının suların derinliklerine batmasına ve yeniden yüzeye çıkmasına izin vermek, yeniden doğuş için başlatılan dönüştürücü bir aşamadır. Ancak birçok kişinin yaptığı hata, genellikle daha önce kim olduklarını hatırlamadan yeniden doğmaları ve geçmiş ile gelecek arasındaki boşluğu kapatmadan yeni bir kimlik istemeleridir. İlerlemek için, kişinin varlığının her köşesinde kendini tanıması gerekir. Kişi uyum sağlasa ve dönüşse bile, kendini gerçekten yeniden icat etmek için kim olduğunu ve onu kim yapan her şeyi anlaması gerekir.
Eleştiri, ruh için yalvarmanın kendisiyle ilgili değil, bireyin yedek bir hafızaya sahip olmasına izin verilmeden parçalanmasıyla ilgili bir olguyla ilgilidir. Bu yüzden birçok insan içinde 15 kişilikle yaşar, asla gerçekten kendisi olmaz, kim olduklarını hatırlamadan roller oynar. Amaç evrimleşmek, dönüşmek, ancak asla kendini kaybetmemek veya unutmamaktır.