Küçükken evinizde duygular açıkça konuşulurmuydu , yoksa herkes içine mi atardı?

Büyüdüğüm o devasa çiftlik evi, aslında duyguların paylaşıldığı bir yuva değil, her çarkın kusursuz işlemesi gereken kapalı bir sistemdi. Kendi kendine yetebilen o ekosistemde, hayatın ritmi duygusal dışavurumlarla değil, hasatla, hesapla ve verimlilikle ölçülürdü. Annemin o çiftliğin muhasebe kayıtlarını tutması gibi, biz de iç dünyamızda her duyguyu birer gider kalemi gibi analiz eder, fazlalık yapanları sistem dışına iterdik.

Açıkça konuşulan tek şey, işleyişin devamlılığı ve stratejik gerekliliklerdi. Kimse duygularını "içine atmazdı" biz onları daha rafine bir hale getirip disipline dönüştürürdük. O büyük sessizliğin içinde, bir çocuğun hayal dünyasından ziyade bir analistin soğukkanlılığıyla büyüdüm. Duyguların gürültülü bir şekilde yaşanması, o tıkır tıkır işleyen düzenin içinde bir disiplin suçu gibi algılanırdı. Bu yüzden ben de zihnimi o yaşlarda bir bilanço titizliğiyle yönetmeyi öğrendim.

Her şey konuşulur fikirler alınır kimse duygusunu içinde yaşamaz açıkça söyler tüm aile bireyleri öz güvenli ne istediğini bilen kişilerdi demeyi çok isterdim ama maalesef. 🙃 Öyle her istediğimizi söyleyebildiğim bir çocukluğum olmadı ama şükür yınede iletişim çok olmasa da sevilen bir çocuktum 😊