Şiddet dolu evlilikte annemle babamın boşanmasına mutlu olmam sizce anormal mi?

Babam küçükken ağır şiddet görmüş ve o zamandan beri çok öfkeli, kontrolsüz biri. Annemle evlendiğinden beri kıyafetine, saçına, makyajına kadar her şeyine karıştı, telefonunu kırdı, yıllarca baskı uyguladı. Üç kardeşiz. Annem doğurduğu bir bebeği kaybetti ve **babam bunu kırkı çıktıktan bile sonra öğrendi.**

Annem mühendis ve iyi kazanan biri olmasına rağmen çalışmasına, yükselmesine izin verilmedi ama annem buna rağmen çalışmaya devam etti. Babaannemler annemin parasını alıp borç kapattı, bize bakmak için bile para istedi. Annem hem borç ödeyip hem bize bakmaya çalıştı. Okul masraflarımızı annemin arkadaşı karşıladı. (Annemin best friend'i.) Babam yurt dışında çalışıp para kazanmasına rağmen çoğunu kendi ailesine harcadı. (Babaannem ve babamdan bahsediyorum.)

Annem yıllarca dövüldü, hamileyken bile şiddet gördü, kemerle dövüldü, aç bırakıldı, parasına el konuldu, altınları alındı. Kendine hiçbir şey almadı, her şeyi bizim için yaptı. Birkaç gün önce yine gözümüzün önünde öldüresiye dövüldü. Şu an kalp ve şeker hastası, insülin kullanıyor. Buna rağmen zamanında hasta olan baba tarafındaki dedeme bile annem baktı, ama kimse ona kuru bir teşekkür bile etmedi.

Annem halamoğlunun düğününde ve dünkü Nevruz Bayramı ile bağlı sabah şarkı ile dans etti evde ama mutlu olduğu için bile dövüldü. 'Neden mutlusun' diye kızdılar ya! 😡🤬😭

Şimdi boşanma kararı aldılar. Boşandıktan sonra aynı evde farklı katlarda yaşayacağız ve annem üzerindeki baskı bitecek. Babaannem buna rağmen karşı çıkıyor ve benim mutlu olmama kızıyor. Ben ise annemin bu şiddetten kurtulmasını istediğim için boşanmalarını istiyorum.

Ben mutlu olmakta haksız mıyım?