Dinde neden korku ile ibadet öğretiliyor, sevgi temelli iman yeterli değil mi?

Kur'an-ı Kerim'de korku ve sevgi dengesini yansıtan pek çok ayet, bu iki duygunun bir arada bulunmasını imanın kemali olarak sunar. Örneğin Secde Suresi 16. ayette, ibadet edenlerin hali anlatılırken "Onlar, korkarak ve umarak Rablerine dua ederler" ifadesiyle bu denge doğrudan vurgulanır. Burada korku (havf) kişiyi yanlıştan koruyan bir fren, umut (reca) ise ibadete yönelten bir motivasyon kaynağıdır.

Bir başka örnek olan A'raf Suresi 56. ayette ise, "O'na korkarak ve umarak dua edin. Şüphesiz Allah'ın rahmeti, iyilik edenlere çok yakındır" buyurularak, korkunun rahmetten kopuk bir korku olmadığı, aksine rahmete giden yolun bir parçası olduğu belirtilir. Bu yaklaşım, inanan kişinin ne aşırı özgüvene kapılıp gevşemesine ne de günahları sebebiyle umutsuzluğa düşmesine izin verir.

Ayrıca İsrâ Suresi 57. ayette de, Allah'a yakın olmaya çalışanların durumu "Onlar O'nun rahmetini umarlar ve azabından korkarlar" şeklinde tasvir edilir. Fatır Suresi 28. ayette ise ilim sahiplerinin Allah'tan gereği gibi korktuğu söylenirken, buradaki korkunun aslında O'nun büyüklüğünü ve adaletini kavramaktan gelen derin bir saygı ve haşyet olduğu anlatılır. Tüm bu ayetler birleştiğinde ortaya çıkan tablo şudur: Korku, sevgiyi disipline eden ve ona ciddiyet katan bir muhafız; sevgi ise korkuyu karanlıktan çıkarıp bir "bağlılık" haline getiren ruh gibidir.

Allahın sayısız nimetlerinden yararlanıyorsun ama şükür etmeyi çok mu görüyorsun? Biri sana borç para bile verse ona teşekkür edersin nankör olma. Şimdi kendini düşün birine çok fazla iğlik yapmışsın ve yapmaya devam ediyorsun ama dönüp sana samimi teşekkürü çok görüyor ne hissedersin?

Allahın korkutan ayetleri zalimler için geldi ve bunu hak ediyorlar bu Allahın adaleti çünkü onlara bunu yapmazsa salih amelleri olan kullarına zülm etmiş olur