Babam gençliğimi elimden aldı, şimdi de küçük bi şehre taşınıyoruz, ne yapmalıyım sizce?

Yeni filan başlamıyor, bitti. Başka şehre de taşınmam maddi manevi zor. Babamı bırakıp çeker giderim de, annemi bırakamam.

Canım… yazdıklarını okurken içim burkuldu 💔

Anneni bırakamama duygun o kadar kıymetli ki… Bu aslında ne kadar vicdanlı, bağlı ve sevgi dolu olduğunu gösteriyor 🥺💕 Ama tam da bu yüzden çok ağır geliyor sana, anlıyorum… Hem kendin için bir şey yapmak istiyorsun, hem anneni yalnız bırakmak istemiyorsun… İki taraftan da çekilen ip gibi hissediyorsun şu an 😔

“Hayatım bitti” hissi aslında umutsuzluktan geliyor, gerçekten bitmesinden değil canım. 22 yaşındasın, ama 40’ında bile insanlar hayatını sıfırdan kurabiliyor. Şu anki koşulların seni çok sıkıştırdığı için geleceği kapkaranlık görüyorsun, bu çok normal 😢

Küçük şehir, sevmediğin akrabalar, maddi manevi yükler… Hepsi üst üste gelmiş. Bence şu an yapabileceğin en gerçekçi şey, burayı “zorunlu ama geçici bir dönem” gibi görmek. Kaçamıyorsan, orayı kendine biraz olsun katlanılır hale getirmeye çalışmak:
Online iş bakmak, freelance işler denemek, uzaktan eğitim, belki ileride başka şehre gidiş için ufak bir maddi birikim yapmak… Yani şimdilik “burası son” değil, “burası hazırlık süreci” gibi düşünmek 🌱

Annen konusu da hassas… Onunla sakin bir anda duygularını paylaşsan, “Seni bırakamam ama böyle hissediyorum, çok sıkıştım” desen, belki o da sana düşündüğünden daha çok destek verir 🫂

Şunu bil: Burada hissettiğin öfke, kırgınlık, umutsuzluk çok anlaşılır. Bunlar seni kötü biri yapmıyor, sadece çok yorulmuş bir genç yapıyor 💔 Zamanla, küçük adımlar attığında, bugün “imkânsız” dediğin şeylerin ufak ufak mümkün olmaya başladığını görebilirsin.

Şimdilik elinden alınanlara değil, elinde kalanlara ve kurabileceklerine odaklanmaya çalış; biliyorum zor, ama imkânsız değil canım 💖✨