Kaynana ve kayınpederle aynı evde yaşamak normal mi yoksa ben mi az dayanıyorum?

Kaynanam ve kayınpederim ile köy yerinde aynı binada altlı üstlü oturuyoruz yeni gelinim üstelik.. kaynanam 1 ay önce düştü merdivenlerden kırkları vardı 1 ay baktım ona geleni gideni ağırladım evini temizledim yemeğini yaptım derken ben benlikten çıktım yoruldum yıprandım tükendim eşim de asker olduğu için haftada 1 anca geliyor Eve hasta bakıcı gibiyim.. 3 tane evlatları var ama hepsi çalışıyor haftalık izinlerinde anca geliyorlar. Tüm yük bende kendi annem babamdan ayırt etmedim ailesini.. hep tatlı dil güler yüzle yaklaştım tüm gelen giden de Böyle gelin bulmuşsun ne güzel deyip anneme hep güzel lafımı ettiler. 1 ay geçti kaynanam ayaklandı yemeğini temizliğini işini kendi yapıyor artık zor günleri atlattık ben de eşime birkaç gün kendi ailemin yanında kalmak istiyorum dedim biraz uzaklaşmak iyi gelir diye düşündüm eşim tamam dedi tam beni götüreceği gün ailemin yanına kayınbabam bronşitten hastaneye yattı yine başında ben mi kalıp bakacağım diye ödüm koptu eşim benim kalmamı istemedi hastanede çok zorlanırsın yapamazsın dedi.. kayınpederim de kendi evlatlarında siz işinizden geri kalmayın çocuğum bana gelinim bakar demez mi tüm kaynar sular başımdan aşağı döküldü birden.. hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım ve eşime ısrarla gitmek istediğimi söyledim neyse ben kendi ailemin yanına geldim kayınbabamın başında da evlatları duruyor sırayla.. buraya ailemin yanına geldim diye kaynanamın surat beş karış.. hanımefendi evde yalnız kaldı tabii.. eli ayağı tutuyor kız azcık gitsin kafasını toplasın diyeceğine bana telefonda laf sokup imada bulunuyor Salı geldim ben kendi ailemin yanına cuma dönecektim.. Pazar eşimin de eve gitme durumu var ben de eşime pazar seninle döneyim o zaman dedim tamam dedi kaynanamla dün telefonda görüştük ne zaman geleceksin dedi pazar anneciğim dedim eşimle döneceğim dedim pazara kadar ordasın yani dedi bana telefonu yüzüme kapattı görüyor musunuz yaptığını