Benim gibi İstanbul’dan Ergani’ye gelip doğuya alışamayan var mı?

Neden Alışamam gerçekten alışamadım bu arada hani alışmaya çalışıyorum ama olmuyor mesela küçük bir yer olduğu için dışarı çıkıp dışarıda bir şey de yapamıyorsun biz buraya geldiğimiz den beri ben sadece fizik tedaviye gidiyorum o kadar fizik tedavi fizik tedavi ev böyle oldu benim hayatım İstanbul’dan geldikten sonra

Kültür şoku yaşıyorsun. İkisi de farklı iklimler İstanbul gibi büyükşehirde doğdun alıştığın düzenin içinden Ergani'ye sen sadece bir şehirden gelmedin sen imparatorlukların başkentinden tarihin kalbinden geldin İstanbul’un havası sadece oksijen değildir, içinde bin yıllık yaşanmışlık ve deniz kokusu vardır. Oradaki o 'koşturmaca' bile insana yaşadığını hissettirir Şimdi Ergani’nin o durağanlığı sana zaman durmuş gibi geliyor, çünkü sen zamanın en hızlı aktığı yerden geliyorsun. Boğaz’da güneşin batışını bir kez gören birinin, karasal bir iklimde o rengi araması kadar doğal bir şey yok

İnsan Alışık olduğu düzenden, insandan ve hayattan vazgeçemez

Öyle bir kültür şoku ki haklısın şöyle anlatayım biz İstanbul’a taşınmaya geri karar vermiştik öyle bir karar vermiştik ki artık hiç kimse sevmiyordu ablam her gün ağlıyordu geri gidelim geri gidelim diye sonra tam geri gideceğiz evlenmeye karar verdi ondan sonra evlendi ben anneme dedim ki doğuştan yürüme engelli olduğundan kaynaklı Allah rızası için ne olur bir kere gidelim dedim sonra bunların çocukları olur daha hiç gidemeyiz dedim bunu dedikten 3 - 4, ay sonra hamile kaldı zaten

Şimdi de dediğin gibi kültür farkından dolayı damadın ailesi cahildi ortalığı karıştırdılar karıştırdılar şimdi boşanma aşamasındalar çocukta bize kaldı sadece hafta sonları görebiliyor çocuğu babası da yani senin anlayacağın olan bana oldu

Kötü olmuş okuyor musun çalışıyor musun bilmiyorum ama yapamazsın oralar da kendin taşın ileride ve Ablan etkilemiş hayatını resmen

Dediğim gibi

Bravo o kadar doğru bir tespit ki gerçekten seni çok çok tebrik ediyorum ben de bizimkilere bunu söylüyorum ama kabullenmek istemiyorlar ve kabullenmiyorlar

Bir de ben anneme şey dedim mesela diyelim ki biz İstanbul’a geri taşındık benim yeğenim de çok hareketli hani bir görsen bir saniye yerinde durmuyor ya araba çarpsa ya bir şey olursa dedim biz Allah’a nasıl hesap vereceğiz dedim öbür tarafta sonuçta o çocuk Allah’ın bize bir emaneti yani haksız mıyım sence de

Mesela diyelim ki onlar İstanbul’a tasinalim diye bir fikir verdi diyelim ki ben kabul etmesem mesela haksız mıyım bu olaydan dolayı hani bir saniye yerinde durmuyor dedim ya

Haklısın her şey olabilir ama olacak diye de yaşanmaz çocuğa eğitmek sizin elinizde şunu unutma kimse için kendi hayatından vazgeçme

Yani o olay yaşansa bile ben kendi hayatımdan yani İstanbul’dan geçmiyim mi her ne olursa olsun bunu mu diyorsun

Hayır bunu demek istemedim Ben genel olarak söyledim ve her zaman hayatta tedbirini alman gerekiyor bunun Ergani de yaşanmayacağını nereden bilelim değil mi İstanbul büyük bir şehir haklısın tabii ki de düşündüklerinde ama dediğim gibi işte

Bir de şöyle bir durum var ablam Turkcell çağrı merkezinde çalışıyordu evden çalışıyordu annem full çocuğa baktı dedim ki anne dedim ablam bir haftalığına izin alsın biz de bir haftalığına anne oğul tatili yapalım dedim yine de kabul etmedi onun tek dayanağı torunum torunum torunum diyor başka hiçbir şey demiyor ailecek beni yabana atmışlar belki söylesem inanmazsın kendi odamın içinde öyle yatakta ya uzanıyorum ya salonda içeride oturup televizyon izliyorum ya da odama gelip tablete bakıyorum başka hiçbir şey yapmıyorum ama eskiden böyle değildi eskiden ben ilk önce okula sonra şu rehabilitasyon merkezinde önce havuza sonra havuza gittiğim yerde fizik tedavi vardı havuzdan sonra insan yorgun argın oluyor ya yorgun argın fizik tedaviye giriyordum inanır mısın eskiden bir tane dizi vardı hatırlar mısın beni affet diye bir dizi vardı Star TV’de okuldan sonra eve gelir hep onu izlerdim ama havuza gittiğim için hepsini izleyemezdim hep yarım kalırdı arkadaşım beni okuldan eve getirirdi biz aynı okulda okuduk ilkokulda da ortaokulda da aile gibi olmuştuk yani mesela biz de makarna olmadığı zaman kendi makarnalarını getirdi pişirip beni affet‘i izlerken yerdik ben havuza gittiğimden ötürü hep beni affet yarım kalırdı ben havuza gittiğim için o eve gitmek zorunda kalırdı akşam tekrar buluşurduk tekrar gelirdi bize bizde hep uyuya kalırdı annesi ya da abisi onu hep kucaklayarak eve götürüyordu öyle iyi bir insandı ki benim İstanbul’da böyle bir hayatım vardı işte