Nerede o eski bayramlar, çocuk olduğumuz için mi güzeldi yoksa gerçekten eskiler mi güzeldi?

“Nerede o eski bayramlar?” sorusu neredeyse her kuşağın diline dolanan bir cümledir. Çoğu zaman bunun cevabı, bayramların gerçekten değişmesinden çok, bizim değişmemizde gizlidir. Çocukken bayramın anlamı bambaşkadır: yeni alınan kıyafetlerin heyecanı, sabah erkenden kalkıp şeker toplamak, aile büyüklerinin evinde toplanan kalabalık, evdeki telaş ve mutfaktan gelen kokular… O günlerde sorumluluk yoktur; bayram sadece sevinçtir. Bu yüzden çocukluk hatıraları zihnimizde daha parlak ve daha sıcak bir yer tutar. Büyüdükçe hayatın temposu artar, sorumluluklar çoğalır. Bayram artık sadece beklenen bir eğlence değil, aynı zamanda hazırlık, yolculuk ve bazen de yorgunluk demektir. Eskiden bizim için hazırlanan sofraları artık biz kurarız, büyüklerin ziyaretine giden çocukken, bugün o kapıyı açan kişi oluruz. Bu değişim, bayramın hissini de doğal olarak değiştirir. Öte yandan toplum da zamanla dönüşür. İnsanlar eskisi kadar sık bir araya gelemeyebilir, şehir hayatı ve teknolojinin getirdiği alışkanlıklar yüz yüze buluşmaların yerini bazen mesajlara ve telefonlara bırakabilir. Bu da “eski bayramlar” duygusunu güçlendirir. Belki de gerçek şu ki, eski bayramlar tamamen kaybolmuş değildir; sadece bizim hayatımızdaki yerleri değişmiştir. Çocukken yaşadığımız o saf sevinci bugün aynı şekilde hissetmemek normaldir. Ama yine de bir kapı çalındığında, bir büyüğün elini öptüğümüzde ya da kalabalık bir sofrada bir araya geldiğimizde, o eski bayramların sıcaklığı hâlâ bir yerlerde yaşamaya devam eder.

Sorunu Aile Topluma aldım. Eskiler eskiden güzeldi sanki, babalarımıza karşı saygınlığımız, dürüstlüğümüz baş kakmamak sözünü dinlemek gibi saygınlığımız vardı şimdiki nesillerde böyle bi'şey yok. Gerçekten eskinin tadı çok güzel.