Aldatılma, istismar ve ilahi adalet takıntısı sonrası güvensizliği nasıl aşabilirim?

Arkadaşlar lütfen yargılamayın, sadece gerçek bir öneriniz varsa yazın. Yıllardır içimde kalan bir konuyu aşamıyorum ve eminim benim gibi sesini çıkaramayan kadınlar vardır.

Yıllar önce çok kötü bir şekilde aldatıldım ve istismar edildim. Yıllar sonra hem o çocukla hem de kızla yüzleşme hatası yaptım. Oğlan yaşananları kabul etmedi, “senin de gönlün vardı” dedi. Bu durum beni fiziksel ve mental çok yıprattı. Yüzleşme sonrası beni bırakmadı. Beni seviyorsun ayağına peşimi bırakmadı iğrenç. Kızla olduğunu öğrendim. Dayanamadım kıza yazdım.

Kızla da konuştum yıllar önce birbirimizle aldattığını ve yüzleştiğimde beni bırakmadığını, başta anlayışlı gibi davrandı ama sonra çocukla konuşup bana karşı tavır aldı. O kızın çok naif ve masum görünen ama aslında pick-me davranan, iyi görünümlü bir şeytan olduğunu fark ettim. O zamana kadar kızdan nefret etmiyordum. Şimdi kız aklıma geldikçe midem bulanıyor. O kıza karşı empati yaptığım için şimdi çok pişmanım. Dışarıdan gören o kızı melek zannediyor. Eskiden de sevgililermiş. Eski sevgilinin sevgilisi olduğunu bilerek arkadaşım var diye evine gelmek sürekli masum bir davranış mı? Beni incitecek laflar etti, hassas konularımı ona anlattığım için pişmanım. Ben gerçekten hassas kalpli ve canım derecesinde iyi bir malmışım.

Sorunum şu: Aradan zaman geçmesine rağmen ikisini de ara ara kontrol ediyorum. İçten içe “ilahi adalet onları bulacak mı” diye bakıyorum ama aslında zarar görenin ben olduğunu fark ediyorum. Bu benim inancımı bazen çok zedeliyor ve soğuyorum hayattan ve dinden.

İmkanlarım iyi olmasına rağmen hayat neşemi geri kazanamıyorum, kimseye güvenemiyorum ve ilişkilerimde bağ kurmakta zorlanıyorum. Artık gerçekten aşmak istiyorum. Benzer bir şey yaşayan varsa nasıl başa çıktınız?