Ailemden nefret ediyorum insanlıklarından şüpheliyim kurtulmak bu kadar zor mu?

Çok üzücü gerçekten insan ailedir diyor ama şimdi öyle kötü ki son noktasına geldim son noktada bütün her şeyi abime verdiler ev altın her şey üstüne bana sana kocan baksın dediler öyle üzgünüm ki

Durup dururken annemle abim bana giydiğine elalem ne der diyor anlatamıyorum öyle sinirliyim ki sen bir işe yaramazsın diyorlar elalemle de asla geçinen insanlar değiller kimse bunları sevmiyor bile anlamıyorum ben o insanlar benden değerli mi ve bu insanları öyle savunuyorlar ki o kadar önemsiyorlar ki bir kez bile aynı masada yemek yemeyen insanlar

Allahım çok zor anlatamıyorum anlamıyorum ben gerçekten öyle zor ki

Eziyetten daha ötesi gerçekten yediğim yemeğe bile göz koyuyorlar esir gibiyim dışarı bile çıkmama izin vermiyorlar ama gideceğim sanırım artık çok yoruldum beni asla sevmeyen insanlara acıyıp hep yanlarında kaldım ne hayatım var ne bir arkadaşım kimsem yok gideceğim gerçekten zaten böyle yaşıyor sayılmam

Umarım ettiklerini bulurlar umarım asla helal etmiyorum çok çabaladım sırf üzülmesinler diye ama gideceğim önceden kendime hiç değer vermezdim değer vermek ne onu bile bilmiyordum görmedim çünkü şimdi öyle değil öyle öfkeliyim ki hakkım da onlarda kalsın gideceğim