Neden böyle? Ne düşünüyorsunuz?

8-10 yaşlarında birkaç kez tecavüz ve istismar edildim, şimdilerde sadece bunu kendime söyleyebilmek bile beni az da olsa hafifletiyor. Yine de içinden çıkamayacak bir durumda gibi hissediyorum bazen. O zamanlarda aileme söyleyememiş olmam, söylesem beni hatalı bulacakları ihtimali.. şimdi elbette ki korkacak bir şey olmadığının şuurundayım yani bir kişi olarak.. sorun şu ki artık en küçük şeyde bile gerçekten ağlayasım geliyor, yine de ağlayamıyorum. Kendimi sevemiyorum, bazen bunu başka şeylere bağlasam da temelinde yatanın bu olduğundan şüpheleniyorum. En yakın olduğum kişilere karşı bile yapayalnız.. anlamadıklarını düşünüyorum çoğu zaman da sahiden anlamıyorlar. İçimde biriken stres, kaygı sonumu nereye sürüklüyor anlayamıyorum, çoğu zaman da kendimi aşırı yemeye veriyorum.. sanki öyle olunca daha da dolup balon gibi patlayacakmış gibi, işte mevzu şu ki ancak sanki. Belki birçoğunuz psikiyatriste git psikoloğa git diyeceksiniz, şu an öyle bi imkanım yok. Ki ihtiyacım olan kendimi anlamak, benzer durumları yaşadığınız oldu mu ya da bu durumda ne düşünüyorsunuz?
Neden böyle? Ne düşünüyorsunuz?
Cevapla