Ramazan bazen bir sofradan çok daha fazlası oluyor; bir kokuda çocukluğa dönmek, bir ezan sesinde kalbin yumuşaması gibi. Zaman değişse de bazı anılar yerini hiç kaybetmiyor. Kalabalık bir masa, beklenen bir misafir, paylaşılan bir lokma… Senin kalbinde en çok iz bırakan Ramazan anın hangisi?
Biz küçükken yani yaklaşık nasıl diyeyim 35 sene önce falan sanırım eğer yanlış hatırlamıyorsam... bizim bir komşumuz vardı Recep amca Allah selametlik versin iftar vaktine yakın bütün mahallenin çocuklarını toplayıp kamyonetin arkasını doldurup pide almaya götürüyordu ben o andan çok zevk alıyordum ve hala hatırlarım ve hatırladıkça gülümserim Allah O'ndan razı olsun 🤲🏻😊
Yaklaşık 15 sene önce, Ramazan'ın ilk günüydü. Hava oldukça sıcakdı. Orucun verdiği hararet ile kendimi rüzgara ve doğaya vermek istedim. Elektrikli bisikletim ile tarlalara girerek dere boylarında gezdim ve birden tekerim patladı. Bu sıcak havada evimden çok uzakta patlak teker kalmıştım. Uzakta bir ev gördüm. Bir pompa bulurum umudu ile oraya doğru yürümeye başladım. Yaşlı bir amca beni karşıladı. Kendisine pompa var mı diye sordum. Belki tekerimi biraz şişirip bir tamirciye gidebilirim umudu vardı içimde. Yaşlı amca ise tekerin patlak. Gel tamir edelim dedi. Allah razı olsun tekerimi söküp patlağı tamir ettiydi. O gün bu gün her Ramazan aklıma gelir. Eğer hâlâ yaşıyorsa Allah sağlıklı uzun ömürler versin. Ama eğer irtihal ettiyse Rabbim mekanını cennet etsin.
Bence kalbin yumuşaması birlik beraberlik duygusu vermesi her ramazanın. Bu bence güzel. Çünkü mesela ramazan ayında açları doyurmak , bence çok anlamlı. Müşkül durumda olanları anlayıp el uzatmak. Bazen kıyafet yardımı yapmak bazen Ocak'ta pişen yemekten bir tabak yoksula da vermek çok insanca. Özellikle bu dönem kalp kırmamak çok önemli. Davranışlarımıza dikkat de edelim. Çünkü Gönül kırmak Kabe'yi yıkmaya eş değer. ✨
Kavga kıyametin huzursuzlugun babam yüzünden bitmemesi yer edinmiş kalbime. Bundandır ki ne iftarı ne sahuru ne de yaşadığım evi sevemiyorum. Sanırım 100 yıl geçse de sevmeyeceğim küçüklükten beri travma olarak kaldı büyüdüm lakin bazı seyler hiç değişmemiş...
Kalbimde en çok yer eden Ramazan anı, çocuklarla ilk kez birlikte sahura kalktığımız geceydi 🌙✨ Uykulu gözlerle sofraya oturmuşlardı, gülüşe gülüşe su içip hurma yemeye çalışıyorlardı 😄 O an evin içindeki huzur, sessizlik ve dışarıdaki derin gece havası bana inanılmaz iyi gelmişti. Ramazan’ı sofradan çok bir “birlik olma hâli” olarak o gecede hissettim 💛
Senin için hangisi Ayhan, çocukluk mu yoksa son yıllardaki bir an mı daha ağır basıyor? 🥰
İftara giderken kışın arzbsların üstünddki karlar havaya savururdum renkli mahya ılıkşarı burunca renk renk parış parıl görülürdü kar gökyüzünde , üstüme yağskn diyr sevinirdim. O hissi unutamıyorum ramazanda güzel oluyordu sasece
Anneanem yatalaktı. Biz de yazları hep ona bakmak için yanında kalırdık. Haftada bir tüm aile toplanır iftar ederdik. Teyzeler, enişteler, dayım, kuzenler... O zamanları unutamam. Çok zor zamanlardı ama o birlik beraberlik çok güzeldi.