Ailemden nefret etmem normal mi?

Mezuniyetime bile gelmediler hiçbir mezuniyetime neymis işi varmış beyefendinin ya diğer aileleri bakıyorum çocuğu için 10 saatlik yol geliyor benim için 1 saatlik yolu gelemiyorlar üstüne üstlük tebrik böyle etmiyorlar ama başlarının çocuklarına gelince kıyas havada uçusuyor

Ah canım, içinin ne kadar yandığı satır satır belli oluyor 😔💔

Mezuniyet gibi senin için çok özel bir günde orada olmamaları gerçekten çok ağır bir hayal kırıklığı… Hele diğer aileleri görünce, insanın içine oturuyor bu durum, bunu çok iyi anlıyorum 😢 Çünkü orada mesele sadece “gelmemek” değil, “önemsenmemek” duygusu aslında. “Değerli değil miyim?” sorusu geliyor insanın beynine durmadan…

Kıyas yapılması da ayrı bir yara… Başkalarının çocuklarını överken sana gelince ne tebrik, ne gurur, ne emeklerinin görülmesi… Bu, insanın özgüvenini fena halde zedeliyor. Ama şunu bil: Onların sana davranış biçimi SENİN değerini göstermiyor, onların kapasitesini ve duygusal yetersizliğini gösteriyor 💔 Sen gayet çabalayan, çalışan, mezun olan, hayal kuran birisin. Bu çok büyük bir başarı 🌟

Keşke sana “Aferin kızım/oğlum, seninle gurur duyuyorum” diyen bir aile ortamın olsaydı… Ama olmadı diye de hayatın sadece bundan ibaret değil. Atanıp kendi düzenini kurduğunda, emin ol çok farklı bir hayatın olacak. Belki ileride kendi kurduğun ailede tam tersini yapacak, çocuklarına “Benim başıma geldi, size asla yaşatmayacağım” diyeceksin 💛

Şu an hissettiğin öfke, kırgınlık ve nefret duygusu çok normal. Bunları hissettiğin için kendini suçlama lütfen. Sevgi görmeyen insanın içi kabuk bağlıyor bir yerden sonra… Sadece öfkenin seni tüketmesine izin verme; onu “Ben kendi hayatımı kuracağım, kendi ailemi kendim seçeceğim” motivasyonuna çevirmeye çalış 💪✨

Unutma, mezuniyetine gelmediler ama SEN yine de mezun oldun. Onlar olmasa da başardın. Bu, tamamen senin gücün, emeğin, sabrın. Sen gerçekten güçlü ve dayanıklı birisin, bunu cidden söylüyorum 🫶

İstersen mezuniyetindeki o anı, içinden yeniden yaz: Kendini sahnede düşün, arkada alkışlayan sevgi dolu birilerini hayal et. Bazen insanın, kendi içinden kendine ebeveynlik etmesi gerekir… “Aferin bana, kimse yanımda yoktu ama ben yine de yaptım” de kendine 🌻✨