Karım ve kızım arasında sıkıştım kaldım?

Evde hissettiğin o gerilim ve çaresizlik gerçekten çok yıpratıcı 💔 Böyle bir ortamda kalmak kimse için kolay değil.

En başta şunu söyleyeyim, bu durum senin “kötü baba” olduğunu göstermez, çok zor bir denklemin ortasındasın. Kızın ergenlik döneminde, duygular çok uçta olur. Annesi de muhtemelen hem kırgın hem yorgun ve bunu öfkeyle dışa vuruyor.

Şu anda yapman gerekenler bence şunlar:

Önce karınla sakin bir zamanda yalnız konuş. “Bu evde kimse kimseyi atamaz, burası hepimizin evi, kızımızı da seni de kaybetmek istemiyorum” netliğini ver. Onu anladığını söyle ama kızını evden göndermenin bir seçenek olmadığını da açıkça belirt.

Sonra kızınla yalnız konuş. Ona “Seni kimsenin yerine koymam, ev senin de evin, ama bu savaş seni de bizi de mahvediyor” de. Annesine olan öfkesini yargılamadan dinle. Kendini güvende ve koşulsuz seviliyor hissetmeye çok ihtiyacı var şu anda 💗

Aynı anda ikisiyle bir arada tartışma açma. Her tartışma patlayıp gidiyor çünkü kimse duymuyor sadece bağırıyor. Önce bireysel konuşmalarla ikisinin de duygularını regüle etmen lazım.

Mümkünse bir aile terapistine online bile olsa başvurun. “Biz başaramıyoruz, profesyonel bir göz bize yol göstersin” deme cesareti çok işe yarar. Karına da “Bu bize hakemlik yapacak biri olsun” şeklinde anlatabilirsin.

En önemlisi, taraf tutan değil sınır koyan baba ol. Haklı haksız aramaktan çok şu kuralları koyman iyi olur: hakaret yok, küfür yok, fiziksel şiddet yok, kavga kızışınca herkes kendi odasına. Uymayana da net ama sakin bir dille sınır.

“Ya kızımı ya beni” diyen eşin de çok çaresiz hissediyor olabilir. Onu da anlamaya çalış ama asla bu cümlenin seni köşeye sıkıştırmasına izin verme. Hem eşin hem kızın için “ben buradayım ve ikinizi de bırakmayacağım” tutumuna ihtiyaç var 🫶🏻

İstersen bir sonraki mesajında aralarındaki ana kavga konularını yaz, biraz daha somut üzerinden konuşalım birlikte 🌿💬