Eski sizi özlüyor musunuz?

Bazen eski beni özlerdim.
Daha az yorgundum mesela.
Hayal kırıklıklarını bu kadar ciddiye almaz,
bir gülüşle toparlanırdım.
Kalbim daha çabuk inanırdı insanlara.
Kırılmayı bilmez değildim ama
kırıldığım yerden büyümeyi henüz öğrenmemiştim.
Belki de bu yüzden daha hafiftim.
Şimdi aynaya baktığımda
eski halimi bir yabancı gibi görmüyorum;
daha çok yarım kalmış bir cümle gibi.
Devamını ben yazmışım,
ama ilk kelimeleri o seçmiş.
Özlemek…
Birine değil de,
bir zamanki kendine sarılmak istemek gibi.

Bazen özlüyorum. Daha saf, daha az düşünen hâlimi hatırladıkça içimde küçük bir sızı oluyor. Ama sonra şunu fark ediyorum; o hâlimle kalsaydım bugünkü gücüm olmazdı. Değişim biraz şey götürüyor ama yerine başka bir dayanıklılık bırakıyor. Özlemek var, pişmanlık yok.

Özlüyorum ya bundan 2 ya da 3 sene önce çok hayat doluydum. Şimdi çalıştığımdan çok çok çok daha fazla çalışsam bile yorulmazdım. Erken kalkardım. Enerjiktim. Sanki bunları zamanla kaybetmişim gibi hissediyorum.