Sence elalem gerçekten umursuyor mu, yoksa biz mi büyütüyoruz?

Umursamayan ben büyüten onlar bu konuda.

İşim ve mesleğim dışında kimsenin ne düşündüğüyle ilgilenmiyorum. Sırf insanları sevdiğim için attığım her adımda fersah fersah uzaklaşıyorum kendimden. İnsan denilen varlığın ne kadar kirlendiğini görünce ne eli kalıyor bende nede alemi.

Kendi bataklığında çırpınırken birilerini yıkıcı biçimde eleştirmekten geride durmuyor bir çoğu.

Bir profesör kitap okuduğun için eleştirmez seni veya bir şarkıcı şarkı söylediğin için garipsemez..

Konuşanlar hep hiçbir işe yaramayıp hiçbir şey yapmayanlardır genelde.

Bence çoğu zaman biz büyütüyoruz. Elalem dediğimiz insanlar kendi dertleriyle, kendi eksikleriyle o kadar meşgul ki sandığımız kadar kimse kimseyi takip etmiyor. Bir an konuşulur, iki dakika yorum yapılır, sonra herkes yine kendi hayatına döner. Ama biz o küçücük ihtimali kafamızda büyütüp sanki herkes bizi izliyormuş gibi hissediyoruz. Gerçek şu ki insanların hafızası kısa, gündemi hızlı değişiyor. O yüzden çoğu kaygı zihnin oyunu oluyor.

Umursamaları daha iyi. O gerízekalılar hüzünden nem alıyor. Bende onlara istediklerini veriyorum 😀 ama tabii yemeğe ufacık manüplasyon tuzu ekliyorum ki lezzetli olsun. Onlar nasıl bir halde olduğumu bilmiyorlar, bu ustaca oyunumla onları iyi aldatıyorum 🙂 boş umut sıçanları

Elalem dediğimiz bugün çok şey der yarın unutur Kimi zaman yargılar kimi zaman alkışlar Bugün sizi cesur bulur yarın seni eleştirir ama her durumda kendi yoluna devam eder unutmamak lazım Elalem hep konuşur ama senin hayatını senin yerine kimse yaşamaz