Dinsiz olmama rağmen neden Ramazan ayını çok seviyorum sizce?

Arkadaşlar şimdi Allah İslam'la şereflendirsin falan demeyin, dinsiz olmama rağmen şerefsiz olduğumu düşünmüyorum ama Ramazan ayında insanların dayanışma içinde olması, birbirlerinin evine misafir olması, tüm ülke yekvücut aynı saatlerde iftarı beklerken, geceleyin bile hayatın şehirde devam edip Ramazan eğiencelerinin olması ve sahurun beklenmesi, diğer yandan insanların camilerde teravih kılıp camilerden ibadet seslerinin gelmesi güzel duygular uyandırıyor. Televizyondaki Ramazan programlarında temcid pilavı gibi baygınlık veren fıkıh soruları olsa da birçok güzel program da içimi açmıyor değil. Yani dinsiz olarak hurafenin bende maneviyat ve rahatlama uyandırdığının farkındayım. Bugün teyzemle Eyüp El-Ensari'nin türbesine gittim; kültürel anlamda estetik zenginlik içeren Osmanlı mezarlarını görmek ve türbe çevresinde insanların birbirine lokum ve hurma dağıtıp birbirlerinin yüzlerine gülmesi hoşuma gitti. Diğer yandan Pakistanlı bir aileyle konuştum, Türkleri çok sevdiklerini söylediler. Yani çok koyu bir şekilde dine inanmasam da bazı kültürel değerler konusunda toplumun geleneğinin olması bence çok güzel. Aynı kültürel ve tapınma hazzını Hinduların Diwali bayramından ve Varanasi'de ibadet eden saduların ritüellerinden de alırım. Yani ne kadar inkâr edersek edelim, ne kadar hurafe olduğunu bilirsek bilelim tapınma istenci insanın genlerine kodlanmıştır. Sizin bu konudaki düşünceleriniz nelerdir?