“yavuz hırsız ev sahibini bastırı” şu zaman tamda öyle değil mi?

Bu yeni bir şey değil ki.. binlerce yıldır böyle.. eski hikayelere eserlere bakarsan hep aynı şikayetleri görürsün lakin bir şey değişmemiştir.. dünyayı hep kötüler yönetti aradaki küçücük çıkışları saymazsak.. bu insanın temel yönelimi.. biat kültürüyle bugünlere gelmiş toplumlar neyi değiştirebilir ki.. eskiden de böyleydi.. kollektif uyum ya da ses çıkarma gibi temel ozeliklerimizde yok.. kendi konfor qlanindan çıkmaya cesaret edemeyen insanların kötüler ya da kötü işler karsinda bir eylem yapması mümkün defil. günün sonunda iyi dediğimiz insanlar kendi kabuklarına çekilir. çünkü kaybedecekleri şeyleri düşünürler.. kötüler ise kazanacaklari şeyleri düşünürler.. temel fark burada yatıyor :))

Kesinlikle katılıyorum. Tarih ve gündelik hayat bunu defalarca gösterdi: İş yerinde zorbalık yapan biri “idare edilsin” diye görmezden gelindiğinde, en çok yıpranan hep sessiz kalan taraf olur. Aile içinde saygı sınırını aşan birine “aman huzur bozulmasın” denildiğinde, huzur zaten en çok sabredenden eksilir.
Kötülük çoğu zaman büyük hamlelerle değil, küçük suskunluklarla güçlenir. İyiliğin korunması ise yalnızca sabırla değil, gerektiğinde net bir duruşla mümkündür.