Sizce insanı hayatta tutan en büyük şey sevgi mi yoksa umut mu?

Heloo hikaye devam ediyor 🖍️

Ameliyat günü geldiğinde, kızın kalbi hem korku hem umutla çarpıyordu.

Başarı ihtimali %10’ydi. Ama başka çare yoktu. Ameliyathaneye götürülürken sessizce düşündü:Ve sedyede yatarak, gözlerini kapadı.

— Sadece sakin ol… diyordu kendi kendine.

Ameliyat sırasında kalbi durdu... Sessizlik..

Bir süre hiçbir şey hissetmedi; sadece karanlık vardı.

Sonra birden, yeniden atmaya başladı.

Ama acı bitmemişti.

Yoğun bakım odasına kaldırıldığında, gözlerini açtı. Cihazların sesi, makinaların bip sesi 0.85 saniyede 1 bip, hemencecik kalbini sıkıştırıyordu.

Ama nefes almayı denedim. Her nefes, hem acı hem umutla karışıktı.

— Yapabilirsin… Kendini bırakma… diyordu kendi kendine.

— Ama çok yoruldum… Dayanamıyorum…

— Evet, ama buradasın… Hâlâ yaşıyorsun…

Her gün abisi yanına geliyordu.

Sessizce oturuyor, elini tutuyor, gözlerine bakıyordu.

Ve kız, gözyaşlarını kontrol etmeye çalışıyordu. Ama bazen, sessizce ağlamaktan başka çaresi yoktu.

Ailesi her sabah başucundaydı.

— Bugün biraz daha iyisin, dedi annesi.

— Sakin ol, her şey yolunda, dedi babası.

Ama kız, sadece sessizce gülümsüyordu. İçindeki korku ve acıyı kimseye göstermemek için.

Yoğun bakım geceleri en zoruydu.

— Neden ben?

— Neden şimdi?

— Ama belki… belki bu sadece bir sınavdır…

— Ya o… askerde… döndüğünde ne hissedecek?

Kendi kendine konuştu, ağladı, sustu.

Her nefes, hem acıyı hem sevgiyi içinde taşıyordu.

Ama acı bitmedi.

Bir test sonucu daha geldi.

Kız analiz sonucunu öğrendikten sonra, çaresiz bir kararla kendine kıydı.

Yoğun bakıma kaldırıldı ve komaya girdi.

O sırada çocuk askerden dönmüş

Kız, bir arkadaşına önceden söylemişti:

— Bana bir şey olursa, ona haber verin.

Arkadaşı durumu çocuğa yazdı, sessiz bir çağrı: kız komadadır, yardım et, bir ses kaydı, bir mesaj… belki uyanır.

Ama çocuk tek bir cevap vermedi...

Sessizlik, kelimelerden daha derindi... Belki Çocuk anlamak istedi.

Ama bazı yaralar anlatılmaz.

“Bana bir şey olursa… ona haber verin.”

Kimse ciddiye almamıştı.

Zaten kız da ciddiye almıyordu kendini.

O gece hastane ışıkları daha parlaktı.

Sesler daha uzaktı.

Her şey aceleydi.

İsimler söylendi,

damarlar bulundu,

kapılar kapandı.

Yoğun bakımda zaman yoktu.

Gün müydü, gece miydi, bilinmiyordu.

Kız uyuyordu.

Ama bu, bildiği uykulardan değildi.

Komadayken saçları kısaydı.

Yüzü sessizdi.

Siniri yoktu artık.

Direnişi de...

#Perikizi0007