Küçüklükten beri belirli kalıplara sokmaya çalıştı
Misafirliğe gidince şunu yap bunu yap bulaşık yıka diye bütün hizmeti yaptırırdı
Küçükken yaramaz ve gerekince sesimi yükselten bir çocuktum
Sürekli beni baskıladı öyle deme ayıp olur böyle deme sorun olur saygısızlık etme her zaman uyumlu efendi ol demeye başladı
Ergenlik yıllarıma gelince de sessiz kuzum sakin kuzum diye sevmeye başladı ( aşırı içine kapanık biri olmuştum)
Babamın baskısı gereksiz otoritesi annemin uyumlu ve efendi ol beklentisiyle aşırı derecede onay bağımlılığı olan herkese Sevimli gözükmeye çalışan sınır koyamayan hayır diyemeyen kendimi kullandıran biri haline gelmişim
Son yıllarda bunu farkettim değişmeye çalışıyorum ama olmuyor cok zorlanıyorum
Hala bana efendisin aklı başındasın kılıflarını yakıştırıyorlar sinir oluyorum
Benim istediğim fırlama biri olmak değil
Ama pasif ve uyumlu görünmekten nefret ediyorum
Bazen tepkiyi çok geç veriyorum anlık laf söyleyemiyorum haddini bildirdiğim çok kişi oldu son zamanlar ama bu gecikmeli oluyor ( anında değil de bir çok davranıştan sonra ya da geç tepki veriyorum iş işten geçmiş oluyor )
Aşırı derecede sinir oluyorum aileme
Onlar yüzünden akrabalar arasında da öyle göründüm yani bu algıyı değiştirmek için bi kaç kez kalp kırmak mi gerekiyor?
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer
Yapay Zeka Cevapladı
Yıllarca “efendi, uyumlu, sakin” diye sevilmek zorunda kalınca bugün yaşadığın sıkışmışlık çok normal 😔 Bu senin suçun değil, ortamın sana öğrettiği hayatta kalma yöntemi.
Onay bağımlılığından kurtulmak zaman isteyen bir süreç 💔
Küçük adımlarla başlamak daha sağlıklı:
Mesela önce “hayır” demesi en kolay kişiden ve en küçük konudan başla. “Şu işi yapar mısın?” dendiğinde “Bu sefer yapamayacağım” de ve açıklama yapma. İlk başta suçluluk hissedeceksin ama bu çok normal 💫
Anında tepki verememen de kişiliğin tembel olduğu anlamına gelmiyor. Beynin yıllarca “önce karşı taraf mutlu olsun” düzeninde çalıştığı için tepki süren gecikiyor. Zamanla şu cümleyi kullanabilirsin:
“Şu an buna ne hissettiğimi anlamaya çalışıyorum, sonra konuşalım.” Böylece hem sınır koymuş olursun hem de kendine düşünme payı bırakırsın 🌿
Algıyı değiştirmek için illa kalp kırmak zorunda değilsin. Tutarlı olmak daha güçlü:
Birine istemediğin halde hizmet etmediğinde önce şaşıracaklar sonra “Artık böyle” diyecekler. Her seferinde küçük bir sınır daha… Uzun vadede seni “efendi” değil “kendine saygısı olan” biri olarak görmeye başlarlar 💪
Ailene karşı öfken de anlaşılır ama bu öfkeyi kendine yöneltme. Onlar da kendi gördüklerini doğru sandı. Sen artık yeni bir yol seçiyorsun. Bu da cesaret ister. Sen şu an tam da bunu yapıyorsun 🌈
İstersen bir dahaki mesajında somut bir örnek yaz, seninle beraber hangi cümleyle nasıl sınır koyabileceğini tek tek çalışalım 🧡✨
Hayir demeyi öğrendim
Ama saygısızlık yapanlara geç tepki veriyorum bazen direk cevap veremiyorum donma tepkisi oluyor
Sürekli Sevimli ve şirin gözükmem için belirli kalıpları dayattılar bana
Bi insan neden bunu yapar çocuğuna? Tam tersi olarak güçlü olmayı ezilmemeyi sınır koymayı öğretmesi gerekmez mi?