Babamın aşırı şüpheciligi ve bize güvenmemesi normal mi, ne yapmalıyım?

Sağ olsun küçüklüğümden beri insan içine çıkarmıyor. Sayesinde kendime sıfır güven, asosyal ve sosyal anksiyeteyle yaşıyorum. 22 yaşında üniversite mezunu bir mimar olmama rağmen bu çekingenliğimi üzerimden zor atıyorum. Aşırı kontrol ve baskı yüzünden kaç kere panik atak geçirdim. Normal bir babanın endişesinin bu seviyede olabileceğini düşünmüyorum. Sesini kes sus diyorsunuz ve zaten babamın karşısında ağzımı açıp doğru düzgün konuşamam bile. Adam ufak bir sinirlense bedenim otomatik panik moduna kendini alıp titremeye başlıyor. Çok mu hoşuma gidiyor hayır. Bilerek mi yapıyorum hayır. Bu durumu özellikle yaşamayan kimsenin de anlayabileceğini ya da empati kurabileceğini sanmıyorum. Babamdan şiddet hiç görmedim ama küçüklükten beri yaşadığım şeyler bana karşı olmasa bile annemle tartışmalarında ya da bana karşı olan bu kısıtlayıcı güvensiz tavırlarından travmatik etkiler olarak şu an kendini gösteriyor. Yani uzaktan kes sesini demek herkese kolay.

Bu zamana kadar babamın başını önüne eğdirecek hiçbir şey yapmadım. Herhangi bir güvensizlik de yapmadım. Üniversiteye kadar otobüse bile bindirmedi. Evden okula okuldan eve. Lisede yurtta kaldım. Çarşı iznine bile izin vermezdi cikip ihtiyaçlarımı almam için. Üniversitede biraz daha serbesttim çok fazla üstüme düşmedi. Üniversiteyi dereceyle bitirmeme rağmen çalışmama bile iyi gözle bakmıyor. Yaşadığım şeyler dışında güvensizlik bunlardan sadece birisi. İhtiyaçlarım icin şehir merkezine indiğimde arkamdan anneme niye erkek kardeşlerimden birini yanımda göndermedi diye çıkışıyormuş. 22 yaşında mesleğim elimde bir genç kızım ama peşimde 13 yaşında erkek kardeşimle anca dışarı çıkabilirim. Bunun gerçekten normal olduğunu mu düşünüyorsunuz? Yaşlandıkça bu durum daha kötü olmaya başladı. Devrin ne kadar berbat olduğunu biliyorum ve babama da saf baba olsun demiyorum ama aşırı baskı altında olmak nasıl bir his demek ki bilmiyorsunuz.

Narsist olduğunu düşünüyorum. Özellikle anneme karşı sürekli bi aşağılama ve manipülatif tavırlar sergiliyor. Bizi her şeyden kısıtlamaya çalışıyor. Evden bir yere çıkmamızı istemiyor, eve kimse gelsin istemiyor. Eve aniden bir misafir gelse bile hal ve hareketleri gelen kişiye resmen neden geldin der nitelikte ve ben utanıyorum onun adına. Asla bir tartışmada kendini haksız bulmaz. Hep biz haksız oluyoruz. Ve bir tartışma olsa annemle küsseler falan 2-3 ay annem gidip özür dilemedikçe ölse barışmaz. Kendisi bizi görmezden gelir ama ona kalsa biz babamı dışlıyoruz. Onun sözünü hiç dinlemiyoruz falan daha neler neler yaşıyoruz..