Sizin hiç babanız öldü mü?

Çok iyiydi… hatta kelimelerle anlatması zor olacak kadar derindi. Hayatımda kendimi en güvende, en sakin hissettiğim yer babamın yanıdır diyebilirim. 22 yaşındaydım, bundan 5 sene önce ani bir kalp kriziyle vefat etti. Gidişi öyle hazırlıksızdı ki, insanın içinden bir parça kopup kalıyor ve zaman geçse de o parça geri gelmiyor.

Bana “kadife” derdi. Herkesin arasında bile o kelimeyi söylediğinde, sadece bana ait bir dünyamız varmış gibi hissederdim. Bir de “mersi” kelimesini çok kullanırdı; teşekkür ederken, bir şey isterken, hatta bazen hiçbir sebep yokken bile. Şimdi birinden “mersi” duyduğumda bir an duraksıyorum, kalbim sıkışıyor. Küçük kelimeler, insanın içinde koca boşluklar açabiliyormuş.

Onu kaybettikten sonra hayat devam ediyor gibi görünüyor ama bazı şeyler yarım kalıyor. Bir karar alırken, bir şey anlatmak isterken, sevinirken ya da yorulurken aklıma hep “babam olsa ne derdi?” sorusu geliyor. Özlemek zamanla azalmıyor; sadece sessizleşiyor, içe çekiliyor. Babam gitti ama bana bıraktığı sevgi, hitapları, sesi ve o güven duygusu hâlâ benimle. Bazı insanlar ölmez; sadece hayatta olmadıkları yerlere yerleşirler.

Benim babam öldü ama hayatta.

Yok gibi.

Benim de onun için yok hükmünde olduğum gibi...

Benden kilometrelerce ötede, aynı hayatta;

göz göze gelmeden, konuşamadan, birbirimize değemeden gecen onca zaman...

Ölüm bir son, buna alışılıyor derler.

Ama hayattayken kaybolmak…

İşte ona alışılmıyor.

Bir kere olsun gerçekten görülmek istedim,

bu kadar umursamaz olmamasını.

Denedim. İstedim. Ama olmadı.

Hayattayken yas tutmak belki ölümden beter...