Sabahına tevbenizin kabul olacağını bilseydiniz geceden ne için tevbe eder yalvarırdınız?

İnsanın cevabı, en çok sustuğu yerden gelir. Sabahına tevbenin kabul olacağını bilseydim, başkalarına yaptığım kırıklardan önce kendime yaptığım haksızlıklar için yalvarırdım. Sustuklarım için, “idare eder” deyip içimde biriktirdiklerim için, sırf yalnız kalmamak uğruna razı olduklarım için. İnandığım hâlde cesaret edemediklerim için. Kalbimi karartan öfkeler için tevbe ederdim; haklıyken bile incitici olabildiğim anlar için. Birini anlamaya üşendiğim, aceleyle yargıladığım, merhameti kolayca unuttuğum zamanlar için. Bilerek yaptıklarımdan çok, fark etmeden kırdıklarım için yalvarırdım. Sonra şükretmeyi ertelediklerim gelirdi aklıma. Sahip olduklarımı sıradan saydığım, mucize gibi şeyleri alışkanlığa dönüştürdüğüm günler. Bana emanet edilen sevgileri yeterince koruyamadığım anlar. Kendime yüklediğim ağırlıklar yüzünden başkalarına da ağır geldiğim hâller ve belki en çok şunu isterdim: Kalbimi daha temiz tutabilmeyi. Kırılmadan güçlü, susmadan sakin, vazgeçmeden sabırlı olabilmeyi. Sabahına kabul edileceğini bilmek değil aslında insanı titreten; o gece kendine ne kadar dürüst olabildiğidir. Çünkü gerçek tevbe, yalnızca affedilmeyi değil, değişmeyi de istemektir.

Kalbimi bilmeden kırdığım insanlar için ederdim. Kendi korkularımdan kaçıp suskun kaldığım anlar için, geç kaldığım ama içimde kalan sözler için. Bazen doğruyu bildiğim hâlde cesaret edemediklerim, bazen de aceleyle söylediğim kırıcı cümleler için. İnsan en çok kendine karşı mahcup oluyor ya, işte onun için yalvarırdım.

Beni ısrarla çağırırken; O'nun huzurundan kaçtığım için, boş şeylerle zaman harcadığım için... Belki bir kez ağır günah işleseydim, sonra tövbe edip de O'na yönelseydim, boşa geçen yıllardan daha hayırlı olurdu...