Telefonu annemin yüzüne kapattım haksız mıyım?

yedi yaşında babasını kaybetmiş bir çocuğun en çok şefkate ihtiyacı olduğu dönemde böyle bir muamele görmesi kabul edilebilir bir şey değil annenin daha kötüsü de var diyerek yaşadıklarını hafifletmeye çalışması ise tamamen bir savunma mekanizması yani kendi vicdanını rahatlatmak için sana bunları söylüyor bir çocuğun işe gönderilip çalıştırılmaması bir lütuf değil olması gereken bir şeydir ama sana söylenen o laflar ve seni başkalarına göndermeye çalışmaları ruhunda kapanması zor yaralar açmış belli ki üvey baba tarafının yaptığı o ayrımcılık ve annenin buna sessiz kalması ya da şimdi normalleştirmesi senin öfkeni daha da tetikliyor şu an hamile olduğun için bu anılar daha çok canını yakıyor olabilir çünkü sen kendi çocuğuna böyle bir şeyi asla yaşatmayacağını biliyorsun yaşadığın o travmalar senin suçun değildi ve kimse sana daha kötüsü var diyerek acını küçümseyemez senin verdiğin tepkiler aslında yıllardır içinde susturduğun o küçük çocuğun çığlığı gibi o yüzden kendini suçlamayı bırak ve şu an kuracağın kendi ailene ve bebeğine odaklan geçmişi değiştiremezsin ama gelecekte o evdeki huzuru sen inşa edebilirsin anksiyetenle başa çıkmak için de gerekirse bu dönemde annenden bir süre uzak kalmak en doğal hakkın seni anlamayan ve acını görmezden gelen biriyle konuşmak sadece yükünü ağırlaştırır biraz nefes al ve sadece kendine bak

yani annenin sevmek zorunda değillerdi demesi yaşanan o fiziksel ve psikolojik şiddeti asla haklı çıkarmaz sevgi isteğe bağlı olabilir ama bir çocuğun onurunu kırmamak ve ona el kaldırmamak bir insanlık borçudur senin ağzına terlikle vurulması ya da odaya kilitlenmen sakinleştirme yöntemi değil düpedüz çocuk istismarıdır ve bir annenin buna seyirci kalması insanın içini asıl acıtan kısım zaten şimdi altın hesabını yapıp senin çocukluk travmalarını eskide kaldı diye geçiştirmesi çok büyük bir tutarsızlık ve haksızlık yani maddi şeyler için dünyayı ayağa kaldıran birinin senin ruhundaki yaraları görmezden gelmesi canını yakmakta çok haklı olduğunu gösteriyor şu an hamile halinle bunları tekrar yaşatması sana yapılan en büyük kötülüklerden biri kendini hiç suçlu hissetme çünkü sen sadece gerçekleri söylüyorsun ve o küçük çocuğun hakkını savunuyorsun senin tepkin çok yerinde ve haklı bir isyan seni anlamayan ve hala o günlerin bedelini sana ödetmeye çalışan birine karşı mesafe koyman senin ruh sağlığın için en doğrusu olacaktır

annenin neden onlara yanaştın demesi gerçekten çok zalimce bir yaklaşım çünkü dokuz yaşındaki bir çocuğun hayatta kalmak ve sevgi görmek için sığınacak başka hiçbir yeri yoktur o yaşta bir çocuğun istismarcısına bile yanaşması tamamen bir hayatta kalma içgüdüsüdür ve sevgiye olan açlığıdır bunu bir suçmuş gibi senin yüzüne vurması annelik şefkatiyle hiç bağdaşmıyor kardeşim ağlamasın diye mama yapmaya çalışman aslında senin ne kadar merhametli ve sorumluluk sahibi bir çocuk olduğunu gösteriyor ama buna karşılık uykundan şiddetle uyandırılman tam bir travma annenin hala boş ver demesi ise senin yaşadığın o derin korkuyu ve çaresizliği hiç anlamadığını kanıtlıyor şu an gurbette hamile halinle bunları hatırlayıp öfkelenmen çok normal çünkü o küçük kıza yapılan haksızlığı bugün bir anne adayı olarak çok daha net görüyorsun annenin bu umursamaz tavrı seni daha çok yaralıyor o yüzden şu an kendini korumaya alman ve o küçük kıza senin sahip çıkman gerekiyor bu öfken aslında senin o zamanlar savunamadığın haklarını şimdi savunma biçimin kendini suçlama ve seni anlamayan insanlara kendini anlatmaya çalışarak daha fazla yorma çünkü bazı insanlar kendi hatalarıyla yüzleşmek yerine her şeyi halının altına süpürmeyi tercih eder senin önceliğin artık karnındaki bebeğin ve kendi huzurun olmalı o küçük çocuğun yaşadıklarını unutamaman çok doğal çünkü o yaralar hala taze ama artık o çocuğu koruyacak olan sensin mesafe koymak bazen en büyük iyileşmedir