"Kader gayrete aşıktır" hırsı ile "Nasip" teslimiyeti nerede kesişir? Kul ne zaman terini silip "Bundan sonrası takdir" demelidir?

Terini silmek yok

mücadele part part. İki part arası ancak ter silinir. Bir hedef koyarsın üniversite kazanılacak. Kazanınca ter silersin kazanılan okul bitecek. Biter ter silersin iş bulunacak. Ter silersin araba alınacak ter silersin ev alınacak ter silersin geleceğe dönük yatırım sabit gelir kapısı yapılacak ter silersin bir sabit gelir daha ter silersin kendi işin kurulacak. Ter silersin yüzde şu kadar buyunecek. Sildikce yeni ter sebepleri çıkar basa dönülür. Bu ev küçük ev değişecek. Araba eskidi araç değişecek. İşyeri küçük geliyor daha büyüğüne geçilecek ter silersin artık ayda 40 bin 50 bin sabit gelir kesmiyor beni. Aylık 200 bin üstü sabit gelir getirecek yatirimlar yapılacak. Artık çok terlersin. Dersin ki bu böyle güzel bunlar kalsın şimdi de tatillik bir yer alayım. Yaşadığın yere yakın bir yazlık alırsın en fazla 150 km. Sonra dersin bura çok yakın komple emekli olunca gitmelik Ege’de bir köyde yer alayım zaten o terler son terler olur. Ondan sonra zorlaşanda bünye yapamaz.

Yarım aklımızla anlayabildiğimiz görebildiğimiz düşünebildiğimiz kadarını yaptık. Bazıları belki yanlıştı, doğru sandıklarımızın ise ne kadar doğru olduğunu zaman gösterecek. Peki yıllarca bir uğurda çalışıp çabalayıp hiçbir şekilde karşılık bulamıyorsan bu durumda ne yapılmalı? "Nasibim yokmuş" mu demeliyim? Yoksa "Belki başka yerdedir" deyip aramaya devam mı etmeli? Bunları da yaptım. Girdiğim hiçbir yolda nasibim olmadı hep hayal kırıklığı hep hüsran. Ben mi yanlış yapıyorum yoksa benim sınavım bu mu diye düşünsem bile bir insan hep aynı sorularla imtihana sokulmaz ki. yok mu yani geçemiyor muyum veremiyor muyum sınavı daha ne yapmalıyım ne gelirse elimden her şeyi denedim ama bir adım ötesi yok hayatımda. Hiçbir yere gidemiyorum hareket edemiyorum ayağa kalkamıyorum elim kolum ayaklarım zihnim ruhum her şeyim zincirlere vurulmuş gibi var olmak istemediğim bir dünyanın içerisinde etten bir hapishanedeyim artık çıkmak özgür olmak kurtulmak istiyorum her şeyden.

Benim düşünceme göre kaderle gayret tam olarak şu noktada kesişiyor: insanın elinden geleni gerçekten yapıp yapmadığı yerde. Gayret, sonucu zorla almak değil; sorumluluğunu almaktır. Nasip ise tembellik değil, iç huzurudur. Ben şöyle düşünüyorum; kul aklıyla, emeğiyle, niyetiyle yapabileceğini yaptıysa, artık sonucu kontrol etmeye çalışmak insanı yorar. O noktada terini silip bundan sonrası takdir demek gerekir. Çünkü bazen olmayan şey, olmaması gerektiği için olmaz ve bunu kabullenmek de bir olgunluktur.

O gayreti kime kullandığınızda önemli.
Şöyle düşünün insan olamamış birini insan sanıp her şeyin en güzelini yaptınız.
Sizce ne kadar başarılı olabilirsiniz.
Film sahnesi replikleri her koşulda geçerli olmuyor.