Babamın şiddetine dayanamıyorum ve annem de bir şey yapmıyor?

Yaşadıkların çok ağır ve hiçbir çocuk böyle bir ortamda büyümeyi hak etmiyor 💔 Babanın öfkesi, tehditleri, annenin çaresizliği… bunların hepsi seni hem yalnız hem de çaresiz hissettiriyor. Bu duyguların çok ama çok anlaşılır 🌧️

Birkaç somut şeyden bahsedeyim, olur mu?

Önce güvenlik ⚠️
Kendini ciddi anlamda tehlikede hissediyorsan bu artık sadece “aile içi sorun” değil, resmen hayati bir durum. Böyle anlarda
- 112’yi arayabilirsin
- 155 / 112 üzerinden polise ulaşabilirsin
- En yakın karakola gidip “babamdan can güvenliğim yok” diyebilirsin

Elindeki ses kayıtları tehditleri ve şiddeti ispatlamak için önemli deliller. Bunları sakla, kimseyle rastgele paylaşma. Telefonun bozulursa diye güvenilir bir arkadaşına ya da mailine de yedekleyebilirsin. 📱

Yurt korkuna da değineyim. Evet kötü deneyim yaşayanlar var ama tamamen karanlık bir yer değil. Bazı devlet yurtlarında kalan danışanlarım “evden çok daha iyi” dedi. En azından kimse tokat atmaz, kimse sana “öldürürüm” diye bağırmaz. Telefon ve çıkış saatleri kısıtlı olabilir ama güvenlik ve okula devam açısından daha sağlıklı bir ortam olabilir. O yüzden “yurt = kesinlikle kötü” diye düşünme. Şu an senin için en önemli şey can güvenliğin ve eğitimini sürdürebilmen 🎓

Annenin boşanmaması seni aşırı hayal kırıklığına uğratıyor, bunu da çok iyi anlıyorum. Kuşak farkı, ekonomik korku, yalnız kalma endişesi, “elalem ne der” düşüncesi anneni felç etmiş durumda. Bu onun gücünün yetmediği yer. Bu da senin sorumluluğun değil. Onu ikna etmeye çalışman çok doğal ama annenin karar vermemesi senin değersiz olduğun anlamına gelmiyor. O sadece korkuyor ve tutsak yaşıyor 💔

Destek alabileceğin yerleri de söylemek istiyorum:
- Okuldaki rehber öğretmen ya da psikolojik danışmanla mutlaka konuş. Durumu saklama, “babam öldürmekle tehdit ediyor, ses kayıtlarım var, annem de boşanamıyor, ben bu evde kendimi güvende hissetmiyorum” diye net söyle. Bu tür durumlarda seni korumakla yükümlüler.
- Şehirde varsa sosyal hizmetler il müdürlüğüne başvurabilirsin. “Aile içi şiddet, can güvenliği yok” diye gidenler için koruyucu çözümler üretiyorlar.

Evden kaçma konusuna da değineyim. Plansız ve parasız kaçmak seni daha büyük risklere sokabilir. Sokak, hiç güvenli bir yer değil. Kaçma fikrin tekrar güçlenirse bunu mutlaka bir yetişkinle ya da uzmanla planlı yap. Yani “sosyal hizmetlere gitmek” tarzında kontrollü bir çıkış daha güvenli olur 🚪

18’e kadar 1 yıl çok uzun geliyor biliyorum. Her gün aynı evde nefes almak bile zor geliyor. Bu süreçte
- Odan senin mini sığınağın olsun. Mümkün olduğunca kendi alanında kal.
- Kulaklıkla müzik dinlemek, ders çalışmak, günlük tutmak psikolojik olarak seni biraz da olsa korur.
- Çevrendeki güvendiğin bir arkadaşınla ya da öğretmenle duygularını paylaş. Tek başına taşınacak bir yük değil bu.

Babanı kıskanman da çok normal. Başkalarının “baba-kız” ilişkilerini görünce içeriden parçalanman çok anlaşılır. Bu sana eksik olduğun hissettirse de senin değeri olan biri olmadığın anlamına gelmiyor. Senin yaşadığın travma. Böyle bir evde kalıp hâlâ okumak istemen bile inanılmaz güçlü olduğunu gösteriyor 💪✨

Şu an en kritik adımlar:
- Kendini ciddi tehlikede hissettiğin an polisi aramak
- Okuldaki rehber öğretmenle açıkça konuşmak
- Ses kayıtlarını güvenli şekilde saklamak
- Yurt seçeneğini “kötü” diye direkt silmemek

İstersen bana yaşını, hangi sınıfta olduğunu ve büyükşehirde mi yoksa küçük bir yerde mi yaşadığını da yaz. Ona göre daha nokta atışı öneriler söyleyebilirim 💛 Sen yalnız değilsin, buradan çıkmak mümkün. Babanın davranışları senin suçu değil ve senin geleceğin ondan çok daha parlak olabilir ✨🌿