Kızlar sevgili yapınca feminen enerji geri geliyor mu, yoksa karakter mi bu?

Yavrum üniversite üçe kadar ben de öyleydim hatta herkes alay bile ederdi mahallenin ağır abisi seda falan diye. Her işimi kendim yapmaya alıştım. 14 yaşında hem okuyup para kazanmaya başladım. Ağır bir şey mi taşınacak taşırım. Tamirat tadilat mı var yaparım. Musluk söktüm dolap monte ettim ne bileyim aklına ne gelirse. Saçlarım kısaydı mesela kuaför masrafım yoktu oje bile almazdım takı takmazdım. Sonra aşık oldum biraz kendine bak falan diyordu sevgilim, dişil değilsin vs diyordu demedikçe iyice eğreti duruyordu üstümde. Üzülüyordum. Doğru adamı sevmediğimi anladım ayrıldım. Değişmem diyordum biri de beni böyle höt höt sevmez. Sonra 'O' çıktı karşıma. Kısacık saçlarımla makyajsız yüzümle bakımsız ellerimle beni 'güzelim' diye sevmeye başladı. Kulağımın arkasına çiçek sıkıştırıp 'saçların biraz daha uzun olsa çiçeklerden taç yapardım ama bu da çok yakıştı' dedi ve ben saçlarımı uzatmaya başladım. 'gözlerin çok güzel' dedi rimel kullanmaya başladım. Elimde ağır bir şey gördü sormadan o aldı saçmalama güzelim diyerek. Bir şeye ihtiyacım oldu sen yapmayacaksın ben halledeceğim artık ben burdayım, yapabileceğini biliyorum ama yapmama lüksüne artık sahipsin dedi... Aşkım sana pantolon efsane yakışıyor ama şu popoyu etekle görmeyi hayal etmeden edemiyorum diye şakalaştı mesela. Mini etekle onun önünde kıvırtırken buldum kendimi. O sevdikçe ben güzelleştim, kadınsılaştım. Beni oğlan çocuğu gibi davranan genç bir kızken aldı ve önce kadın, sonra da anne yaptı... Lafı çok uzattım kıssadan hisse, doğru kişi doğru yerde ve doğru zamanda o bahçede çiçekler yeşertir merak etme 🥰