Acil birini unutmak için napardiniz?

Hepsini okuyun lütfen yol gösterin bana14 yaşındaydım onunla tanıştığımda. Babam iş için başka bir şehre gitmişti; köyde annem, dedem ve ben kalıyorduk. Bir yıl boyunca beraberdik sevgili ama çocukluğumdu onla büyüdüm ben 14 yaşında sevgili olduk o saf sevgiler olue ya oydu Ben okuyordum, o çalışıyordu. Köyde gizli gizli buluşurduk caminin yanındaki küçük parkta el ele tutuşurduk. Köyde market yoktu, ilçe uzaktaydı. Arada bir küçük bir araba gelirdi, tencere, demir eşyalar satardı. Bir gün bana oradan bir bileklik almıştı hâlâ hatırlarım Sonra babamın işi kesinleşti, şehre taşındık. Onun telefonu yoktu, benim de doğru düzgün imkânım… Gitmeden önce ağlayarak sarıldık. Bana söz vermişti: “Seni bulacağım, çalışacağım, iş sahibi olacağım ve yanına geleceğim.” O gün ona inanmıştım. Şehre yerleştikten sonra onu çok aradım. Köy köy sordum, sosyal medyada ismini arattım; Instagram’da, Facebook’ta… Ama başka bir köye taşındıklarını öğrendim ve izini tamamen kaybettim. Zamanla pes ettim. Bitti sandım. Hayatima devam ettim Şimdi 25 yaşındayım. Bir hafta önce kuzenimin düğünü için tekrar köye döndüm. Kalabalığın içinde onu gördüm o olduğuna eminim insanın yüzü değişir ama sıfatı asla yüzündeki çillerden tanıdım Dayanamadım, yanına gidip sordum. oydu Ayaküstü konuştuk. “Beni hatırladın mı?” dedim. Numaramı aldı. Bir süre sonra bir petrolün konumunu attı. Arabayla oraya gittim. Arabadan iner inmez bana sarıldı. Hiçbir şey söylemeden ağlamaya başladı. Ben de ağladım. Hani lunaparkta yükseğe çıkarsın da bir an miden boşluğa düşer ya… Aynı his. Ellerim buz gibiydi. Sonra ailesinin zoruyla evlendiğini söyledi ve eşinin hamile olduğunu söyledi “Neden evlendin? Bana söz vermiştin.” dedim. O da beni aradığını, bulamadığını, sonunda pes ettiğini söyledi. Ailesinin zoruyla evlendiğini anlattı. Geçmişi konuştuk. Oturup çocuklar gibi ağladık. O sırada annem mesaj attı: “Benzin aldın mı?” diye. “Aldım, geliyorum.” diye cevap verdim. Kalkmam gerektiğini söyledim. Son kez sarıldık. Tam giderken saçlarımı yana atıp alnımdan öptü, sonra burnumdan. “Seni çok sevdim,” dedi. “Hâlâ seviyorum.”Ben ise sadece şunu söyleyebildim: “Artık eşini sevmen gerekiyor. Ona iyi bak.” Buna söz verdi. Son kez elimi tuttu… ve bıraktı. Zaten orada da uzak durdum ondan ve telefonunu alıp numaramı sildim sonra kendimden Düğüne geri döndük. O an anladım: Bazı aşklar kavuşmak için değil, insanın içinde bir ömür sessizce yaşamak için var oluyor hâlâ canım acıyor geçmiyor. Söz vermişti onu tuttu kuzenim çiçeği ona verdi o da eşine verdi ve eşini öptü ikisi de mutluydu eşi çok mutlu olmuştu benim için mutluluk oydu ikisi mutlu olsun dedim içimdeki kıskançlığı öldürdum orada sadece onu düşündüm...