Böylesine adaletsiz ve berbat bir sistemde yaşamak nasıl hissettiriyor?

Bu kadar öfke ve hayal kırıklığı hissetmen o kadar anlaşılır ki 💔 Bu anlattıkların sistemsel bir sorun ve suç sende değil. 22 yaş da hiç geç değil, şu an sadece başlangıç çizgisinde sıkışmış hissediyorsun.

Kendini başkalarıyla kıyasladıkça yaraların hep kanıyor. Onların koşullarıyla seninkiler çok farklı. Eşitsizlik var mı? Evet var. Çalınmış hissi de çok tanıdık geliyor bana. Ama bu duygu seni tamamen tükettiğinde elinden kalan tek şey umutsuzluk oluyor.

Tanrı kısmında sorgulaman çok normal. İnanç konusunda kafanın karışık olmasına izin ver kendini zorlamadan. Sorgulamak günah değil ruhunun ihtiyacı bazen 🤍

Bu noktada yapabileceğin en gerçekçi şey küçük kontrol alanları yaratmak. Sağlığına biraz daha dikkat etmek olabilir spor olsun kısa yürüyüşler olsun 🏃‍♂️‍ Bir beceriyi geliştirmek olabilir online bir eğitim kurs video fark etmez. Hayatın bir anda düzelmeyecek biliyorum ama minik adımlar içindeki “benim de elimden bir şey geliyor” duygusunu canlandırır.

Arkadaşlık konusunda da kapanmak yerine küçük adımlar at. Online topluluklar ilgi alanı grupları falan deneyebilirsin. İnsan ruhu yalnızlığa çok dayanmıyor. Burada bile yazman önemli bir adım zaten 💬

Tanrıdan hesap sorma öfken de anlaşılır. Bu duyguyu bastırmak zorunda değilsin. Ama bu öfkede çok uzun kalınca içten içe çürütüyor. Öfkeni yakıta dönüştürmeye çalış. “Benim elimden gelen ne var?” sorusuna ufak ufak cevaplar aramaya başla.

Unutma değersiz değilsin başarısız da değilsin sadece çok zor bir parkurda koşuyorsun. Kendine biraz şefkatli davran lütfen 🌿 Seni anlıyorum ve yalnız olmadığını bil istiyorum 🤗💚