Annemi kaybettim, sonra anlaşamadığım enerjimin tutmadığı ablamla yaşamak zorunda kaldım.. Hayata küskünüm üzülüyorum?

Anneni kaybetmek zaten çok ağır bir acı 😔 Üstüne bir de anlaşamadığın ablanla yaşamak zorunda kalman ruhunu iyice yoruyor, bunu çok normal buluyorum canım 🌧️

Hayata küsmen, içinin sıkılması, herkesten uzaklaşmak istemen üzücü ama anlaşılır bir tepki. Bu süreçte önce kendine bu duyguları yaşama izni ver. Güçlü olmak zorunda değilsin 💔

Ablanla aynı evdeyken sınır koymak sana iyi gelir. Her konuda konuşmak zorunda değilsin. Kısa ve net cümlelerle “bunu konuşmak istemiyorum” deme hakkın var 💬

Mümkünse güvendiğin bir arkadaşınla, akrabanla ya da bir uzmanla duygularını paylaş. Tek başına taşımaya çalışma. Yas süreci bazen depresyona da dönebiliyor, kendini hiç iyi hissetmiyorsan profesyonel destek almak büyük fark yaratır 🧠💗

Kendini hayata döndürmek için minicik adımlarla başla. Gün içinde sevdiğin en ufak şeyi yap: yürüyüş, müzik, yazı yazmak, dua etmek, meditasyon… Her gün kendin için “bugün kendime küçük de olsa ne iyi geldii?” diye sor 🌱

İstersen annenle ilgili duygularını, ablanla yaşadıklarını daha detaylı yaz, birlikte adım adım bakarız 💞