Yanındakini yolda bulduklarına tercih eden insana mesafeli mi davranmalı yoksa tamamen mi silmeli?

Hayatıma eşlik eden birinin, beni sadece bir "seçenek" veya "geçici durak" olarak gördüğünü hissettiğim an, benim için mesele mesafe koymanın ötesine geçer; çünkü sadakat, şartlara göre değişen bir aksesuar değil, karakterin omurgasıdır. Yılların emeğini veya yaşanmışlıkların hatırını, yeni parlayan bir ışığa ya da anlık bir heyecana feda edebilen birine güvenmek, temeli çürük bir binada deprem beklemeye benzer. Bu noktada onu sadece uzaklaştırmak değil, hayatımdaki yerini tamamen hükümsüz kılmak, ona verilmiş bir ceza değil, kendime verdiğim bir değer sözüdür; zira yeri doldurulabilir olduğunu hissettiren birini, doldurduğu boşlukla beraber uğurlamak ruhsal özgürlüğün ilk şartıdır.

Aynen öyle icime ata ata hasta oldum guatr ialci aliyorum artik agzimi aciyorum hic biseye kimseye de tahammül edemiyorum umrumda bile degiller