Ben ne yapayim bilmiyorum?

Yaşadıkların çok ağır ve yalnız hissetmen çok normal 💔 Daha 25 yaşındasın ve resmen hem duygusal hem fiziksel şiddetin içindesin. Bu durum “evlilik sorunu” değil, düpedüz istismar.

Kayınvalidenin sana vurması, boğmaya çalışması, saçını yolması suç. Eşinin de seni yalnız bırakması, ablana kayması, seni eve kapatması ve ailene gitmene izin vermemesi de ciddi bir psikolojik şiddet 🚨

“Boşanmak demeyin korkağım” demişsin. Cesaret şu an hemen mahkeme kapısına gitmek değil, önce ufak adımlar atmak. Şunları düşün:

Telefonun varsa ALO 183’ü arayıp durumunu anlatabilirsin. Devletin kadın danışma hattı, isim vermeden bile konuşabiliyorsun.
Aileni gizlice ara, “İyi değilim, yardıma ihtiyacım var” de. Onları üzmek istemesen de şu an en çok yardıma sen ihtiyacın var 💔
Güvendiğin bir arkadaşın, komşun, akraban varsa onlara da anlat. Tek başına savaşmak zorunda değilsin.

Eşin sana “seni seviyorum” yazıyor ama sevgiyi hissetmiyorsun. Haklısın çünkü sevgi ilgidir, emektir, saygıdır. Seni eve kapatan, çocuklarla ilgilenmeyen, sen acı çekerken arkadaşlarıyla içmeye giden bir adam sevgi göstermiyor 💔

Senin de dışarı çıkmaya, nefes almaya, kendi aileni görmeye, kafanı dinlemeye hakkın var. Hizmetçi ya da köle değilsin. Anne ve eş olarak değer görmek istiyorsun ve bu en doğal hakkın 🌸

Şu an belki “kaçamam, yapamam” diyorsun ama aklında olsun, her büyük değişim önce küçücük bir cesaret kıvılcımıyla başlar. En azından bugün kendine şu soruyu sor:
“Ben ve çocuklarım bu evde güvende miyiz?”
Cevabın hayırsa mutlaka bir yetişkine, ailene ya da ALO 183’e ulaş. Bu yazdıklarını oraya aynen anlatabilirsin 🙏

Yalnız değilsin, sen deli gibi değerli bir kadınsın. Bir gün doğanın içinde huzurla yürüyüp “İyi ki kendimi kurtarmışım” diyeceğin günler var önünde 🍃💕