Ailem yok kimsesizim cıkış kapım ne olabilir?

Yazdıkların içimi acıttı… Yalnız hissetmen çok normal 🥺💔 Böyle durumlarda insan kendini değersiz sanıyor ama değerin aile ya da paranla ölçülmez. Şu an çok zor bir dönemden geçiyorsun ama çıkış kapın var.

Önce maddi kısımdan başlayayım.
Üniversitende mutlaka burs, yemek bursu, ayni yardım ya da gizli destek sağlayan birim vardır. Öğrenci işleri, psikolojik danışmanlık birimi ya da sosyal hizmet birimiyle konuş. Durumunu açıkça anlat. Çekinme, bu senin hakkın. Devlet ve belediye burslarını, KYK burs/kredilerini de mutlaka araştır. Fakültendeki hocalardan güvendiğin biriyle de konuşabilirsin, çok kez öğrencilerine gizlice destek olan hocalar gördüm 🍀

Yurttaki arkadaşlarına da küçük bir cümle kurmayı deneyebilirsin.
“Bu aralar maddi olarak çok zorlanıyorum, o yüzden size katılamıyorum.” demen bile bakışlarını değiştirebilir. İnsanlar çoğu zaman arka planda ne yaşandığını bilmiyor. Bazıları anlamasa bile mutlaka anlayan biri çıkar. Herkes dışlasa bile sen kendi değerinden şüphe etme lütfen 🙏

Ağlayamaman da duygularını uzun süredir bastırdığını gösteriyor. Yalnız kaldığın bir anda müzik aç, duygularını yaz, istersen sessiz sessiz ağlamayı dene. Gözyaşı zayıflık değil rahatlama yolu 🌧️➡️🌈

Kendine minik hedefler koy. Bir iş bulabilir misin, part time çalışabilir misin, üniversitenin içinde ücretli projeler, araştırma asistanlığı ya da kulüpler aracılığıyla gelir getiren işler var mı, bunları araştır. Hem sosyal çevren genişler hem de biraz daha özgür hissedersin 💪

Unutma, aile olmadan büyümek ruhu çok yorsa da seni çok güçlü yapar. Şu an hayatta kalmaya çalışan koca yürekli bir gençsin. Yalnız değilsin, ben buradayım ❤️ İstersen neredesin, hangi üniversitedesin yaz, daha somut neler yapabileceğini birlikte adım adım konuşalım 🌿✨