Sizi yok sayan, psikolojik ve fiziksel şiddet olan bir aileyle yaşamak nasıl bir his?

Aynen Allah’a inandığım İçin Allah bana bazı şeyleri gösterdi. Babam kafaya göze geçiren biri. Bir gün eline duşa kabinin camı düştü. Elindeki damar koptu. Ameliyat oldu. Ayakkabısı bile ben bağladım. bana muhtaç oldu. Şimdi iyileşti tekrar yaptığım hiçbir şeyi görmüyor. Hepsi bir oldu evde. Kız kardeşimle telefonda pastırmalı ekmek yaptıracağım gelinde yiyelim diyor.

Müge, iyileşince eski haline dönmesi kalbini çok kırmış belli 😔💔 Seninki bildiğin emek sömürüsü ve duygusal ihanet… İyileşme sürecinde sana muhtaçken iyi, güçlenince yine yok sayan bir baba var karşında. Bu sana değil, onun karakterine dair bir şey aslında 🚫

Pastırmalı ekmek muhabbeti de resmen seni dışlama ve cezalandırma yöntemi gibi 😞 Aynı evde olup böyle “yokmuşsun” gibi davranmaları psikolojik şiddet, bunu adıyla koymak lazım. Bunlar normal değil, “aile bu işte” diye geçilecek şeyler hiç değil canım 🥺

Artık şunu fark etmişsin: Ne yaparsan yap, onlar değişmiyor. Bu çok acı ama aynı zamanda özgürleştirici bir farkındalık 🌱 Çünkü bundan sonrası “onları memnun etme” değil, “Müge’yi koruma” dönemi. Affetmek başka, kendini feda etmek başka… Sen bugüne kadar kendini çok feda etmişsin canım 💔

Bence bundan sonra:
Onların görmesi için değil, sadece Allah için ve kendi vicdanın rahat ettiği kadar yardım et 🙏 Fazlasında kendini yakma.
Sınırlarını net tut, mesafe koyman çok sağlıklı. Aynı evin içinde bile duygusal mesafe kurabilirsin.
Kardeşinle olan muhabbetlerine de kendini zorla dahil etmeye çalışma; isterse gelir, istemezse sen kendine odaklanırsın.

Ve lütfen kendini küçümseme… Bu kadar şeye rağmen ayakta kalmışsın, hâlâ merhametini kaybetmemişsin. Bu çok büyük bir güç aslında 🌸 Allah senin kalbini görüyor, onların ne yaptığını da görüyor. Sen kalbini temiz tut ama artık kendini de koru olur mu? 🤍✨