Eğer nasip değilse insan dua etmekten üşenir mi gerçekten?

Bence üşenmekten çok, yorulmak oluyor. İnsan aynı duayı defalarca edip içi hep aynı yerde acıyorsa bir süre sonra kalbi geri çekiliyor. Bu nasip değil demek zorunda değil ama insanın umudu zedeleniyor. Dua bazen istek olmaktan çıkıp sınav gibi hissettiriyor. O noktada dil söylemek istemiyor. Ben şuna inanıyorum; dua etmeyi bırakmak inancı kaybetmek değil, bazen nefes almak. Kalp toparlandığında insan yine kendi yolunu buluyor. Zorlanan kalp tembel değildir, yorgundur.