Hayat sadece şiddet, kötülük, hakaret ve yoklukla mücadele etmek midir?

Bazen hayat gerçekten sadece bunlarla mücadele ediyormuşuz gibi hissettiriyor. Şiddet, kötülük, hakaret ya da yokluk insanın ruhunda iz bırakıyor ve bir süre sonra her şey bunun etrafında dönüyormuş gibi oluyor. Ama zamanla şunu fark ettim; hayat bunlardan ibaret değil, bunlar sadece hayatın karanlık yüzü. Asıl mesele, bunların arasında kendine küçük de olsa nefes alacak alanlar yaratabilmek. Bir gülüş, bir dost, bir sabah sessizliği bile hayatın sadece acıdan oluşmadığını hatırlatabiliyor. İnsan dayanmayı öğrenirken, yaşamayı da yeniden öğreniyor.