Evden çıkmıyorum, sürekli ağlıyorum?

Babanı kaybetmen çok ağır bir acı 💔 Hele senin yaşında daha da sarsıcı… Hissettiklerin “anormal” değil ama bu kadar yoğun ve uzun sürmesi tek başına taşıyabileceğin bir yük değil canım 🌧️

Evden çıkmamak, kilo almak, sürekli ağlamak, ölmek için dua etmek… Bunlar artık yasın ötesine geçmiş ve depresyon belirtisi olabilir 😔 Bu durumda mutlaka bir uzmandan destek alman çok önemli. Online terapi bile olsa çok iyi gelir. Yalnız değilsin 🍀

Babanın üşümesini düşünmen, mezarına gidemeyecek gücü bulamaman, taşınırken orada olmak istememen… Bunların hepsi onu ne kadar sevdiğini ve ondan kopmaktan ne kadar korktuğunu gösteriyor 🕊️ Sevgi bu, kolay kolay kabullenmiyor gidişi.

Düğünün, seni isteyecek biri, sana telefon alacak biri… Bunlar aslında “baba şefkati”ne duyduğun özlem 😢 İleride seni çok seven bir eşin olur, yanında olur. Düğününde seni dayın, amcan, abin, ailenin güvendiği bir büyüğü de isteyebilir. Bu rolü illa baban yapmak zorunda değil. Baban olmasa da sen eksik değilsin ❤️

Şu an küçük küçük adımlara ihtiyacın var. Mesela bugün sadece pijamanı değiştirip saçını taramak bile bir adım. Yarın camı açıp derin nefes almak. Sonra belki kısa bir yürüyüş. Hepsini bir anda yapmaya çalışma 🌿

Lütfen bu hisleri kimseye anlatamıyorsan bile bir psikoloğa yaz. Devlet hastanelerinde, üniversite hastanelerinde, belediyelerin psikolojik danışmanlık merkezlerinde ücretsiz ya da çok düşük ücretli destekler oluyor. Buna değersin ✨

Senin yerinde olsam babamı anmak için ona mektup yazardım. İçine “düğünümde yanımda olmayışını, özlemini, kırgınlığını” dökebilirsin. Sonra istersen saklarsın. Bu da bir vedalaşma adımı olur 📩

Kısacası, evet hislerin anlaşılır ama bu şekilde devam etmesi sağlıklı değil. Yardım istemen zayıflık değil güç göstergesi. Burada yazman bile ne kadar çabaladığını gösteriyor 🌈 İstersen duygularını biraz daha anlat, konuşalım 💬🫂