Annem beni evlendirmek istiyor?

İnsan, hayatının en uzun yolculuğunu kendi kararlarıyla yürür. Bu yolculukta başkalarının niyeti iyi olsa bile, yön tayini başkasına bırakıldığında sonuç çoğu zaman pişmanlık olur. Annenin evliliği doğrudan söylemeyip sürekli imayla gündeme getirmesi, bir isteğin değil; sorumluluktan kaçan bir beklentinin göstergesidir. Söylenmeyen sözler, söylenenlerden daha ağırdır. Çünkü insanı karar almaya değil, suçluluk hissetmeye iter.
Böylece mutluluk da mutsuzluk da sana ait olur; yönlendirme ise görünmez kalır.
Evlilik bir görev değildir, bir kurtuluş da değildir.
Evlilik, iki insanın hazır olduğu bir zamanda, özgür iradeyle aldığı bir karardır.
Baskıyla atılan adım, sevgi üretmez; sadece sessiz bir hesaplaşma başlatır.
Bu durumda yapman gereken şey, ne isyan etmek ne de boyun eğmektir.
Yapman gereken şey sınır koymaktır.
Sınır koymak saygısızlık değildir.
Sınır koymak, “Bu benim hayatım” demenin olgun hâlidir. Bir insan başkasının beklentisini gerçekleştirmek için evlenirse,
ileride mutsuz olduğunda suçlu ilan edilen yine kendisi olur. Ama kendi zamanında, kendi isteğiyle evlenen biri mutsuz olsa bile, en azından kendine ihanet etmemiştir. Evlilik, annenin huzur bulacağı bir karar değilsenin hayatını taşıyacak bir seçimdir.
Ve insan, başkasını rahatlatmak için ömür bağlamaz.

gerçekçi konuşalım. gençken daha kolay evlenirsin ve büyüdükçe kriterlerin artacağından daha zor evlenirsin. üstelik gün geçtikçe yaşlanacaksın ve sempatin azalıcak, arkandan gelen genç nesil senin önüne geçicek. kırılma ama turşulaştıkça kimse sana bakmaz. bunları göz önüne alarak düşün ve herkese temkinli yaklaş