Sizce taşınmak bir çözüm mü?

Umarım en kısa sürede taşınabiliriz. Gerçekten insanların bir şey oldu diye onu alışkanlık haline getirmesi kadar saçma bir şey görmedim.
Bende de aynısı oldu çocuklar beni sevdi, bende ilk zamanlar geldiklerinde boş oturmasınlae diye oyunlar oynamaya çalışırdım. Sonra büyük oğlu ile daha iyi anlaşmaya başladık. Küçük olan pek durmaz laf dinlemez ikisi zaten anlaşamıyorlar o yüzden onu pek göndermiyor. Genelde büyük olan geliyor bana o da alışkanlık haline getirdi kapıdan içeri giriyor hemen uno kartlarına sarılıyor diziyor onları hadi yenge gel falan diyor ama o an benim evde tabii ki işlerim oluyor. Mesela banyoda kurutmayı çalıştırcam ama kurutma makinesinin haznesi kirli onu temizlemem gerekiyor hani bekle diyorum hadi yenge hadi diyor bana ve ben evimde kendimi rahat hissetmiyorum artık.

Sadece bu da değil ki şimdi aynı binadayız diye sürekli kafamda şey oluyor ; bugün yazsam mı eltime , bugün arasam mı eltimi.. kaç gün konuşmadık biz hımm ne yapsam ee kahve içmeye mi çağırsam.. ee dükkana mı uğrasam aman niye dükkana diyorum ne bilim şimdi orada mı ki.. ee yazsam bana şimdi hemen bir şey yükler mi.. çocuklar vs. Gibi.
Geçen hafta kahve içelim falan dedim demez olaydım o gün bana yazdı yazdı yazdı durdu en son yine çocukları bendeydi..

Bak mesela en son cuma günü görüşmüşüz konuşmuşuz kendimce bunu hesaplıyorum aslında yazmak veya konuşmak istemiyorum. Sürekli onu düşünemem fakat niye böyle oluyorum anlamıyorum

Bence gereksiz düşünüyorsunuz ve isterse alınsın onun alınması çok da bi şey ifade etmez sizin için önemli biri olmadığından. Oğluna da siz "önce işler yapılır sonra oyun oynanır" deyip o söylense de işinize devam edin ve isterse ağlasın. Uzun süre bakıyorsanız zaten ebeveynlik yapmak zorunda kalırsınız yoksa çocuk şimarır. Annesi de bu konuda memnun olmazsa siz de açık açık düzgünce işlerinizin öncelik olduğunu söyleyebilirsiniz her insanda olduğu gibi. Memnun olmazsa da getirmez oğlunu. Size bir şey deme yapma hakkı yok zaten.

Eltimle aram kötü değil ama çocuklar üzerinden sürekli bana yazması beni çok geriyor.
Evdeyken “ya mesaj atarsa, ya çocuk göndermek isterse” diye rahat edemiyorum, anksiyetem tutuyor.

Çocukları seviyorum ama çoğu zaman benim müsaitliğim gözetilmeden geliyorlar ve benden oyun, ilgi bekliyorlar. O sırada yemek yapıyor olabiliyorum, yorgun olabiliyorum ya da eşimle vakit geçirmek istiyorum. Ama yine de kırmayayım diye kendimi zorluyorum ve sonra çok yoruluyorum.

Geçen cuma mesela çocuk saatlerce kaldı, ne yemek yapabildim rahatça ne eşimle oturabildim. Evim benim dinlenme alanım ama artık evimde bile huzursuz hissediyorum.

Bu yüzden eltimi özellikle aramıyorum, yazmıyorum ama kafamda sürekli “yazmalı mıyım, çağırmalı mıyım, bekler mi, bir şey der mi” gibi düşünceler dönüp duruyor. Bu da beni mental olarak çok yoruyor.

Yani aslında umursamayayım da yapamıyorum öyle bir noktadayım

Demesi kolay da yaşayınca öyle değil maalesef. Bende önceden her şeye esip gürlerdim evlendim ve öyle olamayacağını anladım.

İnsanları bir noktada idare eden taraf olmak zorunda kalıyorsun hep. Bu olmasa başka bir şekilde illa böyle değil.

26 yaşındayım ben yoksa bende biliyorum tepki vermeyi hayatımdan çıkarmayı..

İyi o zaman kendinden tasvip vermeye devam et