Bu zamanda bir insanla konuşmak neden bu kadar güç?

İnsanla konuşmak zorlaştı; çünkü konuşma, artık anlam arayışından çok ses çıkarma eylemine dönüştü. Çoğu insan dinlemek için değil, konuşmak için bekliyor. Cümleler düşünceden doğmuyor; alışkanlıktan, öfkeden ya da menfaatten dökülüyor. Böyle olunca kelimeler çoğalıyor ama mana eksiliyor.
Akıl, kullanılmadığında körelmez; hiç çağrılmadığı için yerinden kalkmaz. Düşünmek zahmet ister. Oysa çağımız, zahmeti değil hızı seviyor. İnsanlar anlamayı değil, hızlıca hüküm vermeyi seçiyor. Bu yüzden mantık arayan bir zihin, kalabalıklar içinde kendini yalnız buluyor.
Burada mesele senin yanlış anlaman değil; aynı derinlikte buluşamamak. Herkes konuşur ama herkes düşünmez. Herkes cevap verir ama herkes sorgulamaz. Bu fark, üstünlük değil; bir yön farkıdır. Ve yönleri farklı olanlar, aynı yolda uzun süre yürüyemez. Belki de en doğrusu şudur:Herkesle konuşmak mümkün, ama herkesle anlaşmak değil. Bu yüzden susmak bazen yorgunluktan değil, bilgelikten doğar.

Bu gelinen noktada insanlar empatik düşünme ve pozitif yaklaşmayı bıraktı. Herkeste bir ben merkezcilik, ego tatmini zirvesi var. Herkes sadece kendi istedikleri olsun istiyor. Herkes kendi düşüncelerinin mutlak gerçeklik olduğunda sabit. E böyle olunca da herkes en doğru, en iyi, ama diğerleri kötü. Ben biraz iyi tarafından bakmaya çalışıyorum. Bana olumsuz bir davranışı olana kadar herkes ile güzel güzel sohbet ederim. Cahil ve bilgisiz dahi olsa, benim için önemli olan iyi niyet. Bana çok faydası da olması gerekmiyor. Kimseden bir beklentim yok.