Aile evinde yükmüş gibi hissettiğiniz olur mu?

Aile evinde yük gibi hissetmek genelde gerçekten yük olduğun için değil, uzun süre kendi alanını, söz hakkını ve bireysel sınırlarını askıya aldığın için olur ve bu duygu çoğu zaman kişinin kendi içinde büyür. Önce şunu netleştirmen gerekir: Bir evde kalıyor olmak otomatik olarak yük olmak değildir, aile dediğimiz yapı zaten zor zamanlar için vardır ama insan yetişkin olduğunda bu destek ilişkisi duygusal olarak karmaşıklaşır. Bu hissin geçmesi için ilk adım zihnindeki “fazlalık” anlatısını fark etmektir; sürekli kendini sessiz olmaya, az yer kaplamaya, istememeye, rahatsız etmemeye zorladığında aslında kendi varlığını küçültürsün ve bu da yük hissini besler. İkinci önemli nokta somut katkıdır ama bu sadece para anlamına gelmez; ev içindeki sorumlulukları üstlenmek, düzenli yardım etmek, bir konuda inisiyatif almak kişinin kendini evin parçası gibi hissetmesini sağlar çünkü “buradayım ama işe yaramıyorum” düşüncesi zayıflar. Aynı zamanda kendi hayatına dair bir yön duygusu oluşturmak çok önemlidir; bir hedef, bir plan, küçük de olsa ilerleyen bir süreç olduğunda bu evde kalma hâli geçici bir durak gibi hissedilir, bataklık gibi değil. Duygusal tarafına gelince, bu his çoğu zaman konuşulmadığı için büyür; uygun bir zamanda aileden biriyle “bazen kendimi fazlalık gibi hissediyorum” demek suçlama değildir, aksine görünür olmaktır ve çoğu zaman karşı taraf senin sandığından çok daha farklı düşündüğünü gösterir. Kendini sürekli borçlu gibi hissetmekten de vazgeçmen gerekir çünkü minnet duygusu destek ilişkisinde sağlıklıdır ama suçluluğa dönüştüğünde insanı içten içe ezer. Günlük hayatta kendin için küçük alanlar yaratmak, yalnız kalabileceğin zamanlar, dışarıda geçirdiğin saatler, kendi düzenin bu hissi azaltır çünkü kişi tamamen eve sıkıştığında kimliği de sıkışır. Şunu da bilmek önemli: yük gibi hissetmek çoğu zaman ailenin sana yük hissettirmesinden değil, senin kendi değerini sadece bağımsızlık üzerinden ölçmenden kaynaklanır ve bu ölçüt esneyebilir. Bu dönem geçici olabilir ama senin değerin geçici değildir; kendini silmeden, katkı vererek, konuşarak ve kendi yolunu yavaş yavaş kurarak bu his zamanla azalır ve yerini “şu an buradayım ve bu da hayatımın bir parçası” duygusu alır.

Aynı durumların bir benzerini yaşadım abim evlendikten sonra eve yeni bir kişi girince herkes üzerime gelmeye başladı evin küçüğüyüm diye öz ailem di bı de bu insanlar 25 yaşındayım şu an da 1 6 ay oldu evleneli huzur ve mutluluğu yeni yeni yaşıyorum severek evlendim uzak bir şehire gelin geldim
Evlendim evleneli laf duymamak aramıyor lafları ile ugrasmamak için keyfime gelirse arıyorum hallerini sormak için hiç içimden gelmiyor
Vicdanım da gayet rahat
İçimden gelmiyorsa içimin de bir bildiği var derler de çocukken sizi kendilerinden yavaş yavaş doğururlar ezerler laf saydirirlar sonra gelin geldikten sonra da geline diyemedikleri lafları bana dediler
Nişanimdan sözümden düğünüme kadar kavgaları da lafları da bitmedi onu biz almayız karşı taraf alsın şunu biz almayız diye ezdiler beni zaten küçük yerde yaşıyorduk babam laf söz olur calisamazsin dedi ehliyetimi bile alamadım bu şahıslar yüzünden evin içinde yıllarım geçti düğünümde bile el gibiydiler
Süzülüp gittiler anca Allah'tan tek duam iyi sağlıklı olsunlar benden en uzakta olsunlar
Psikologlara para ödedim ben kendi ailemin psikolojimi alt üst etmesinden dolayı
Şimdi eşimin de desteğiyle güveniyle anlayışı ile işe başladım işe girmek calismak nasıl bir duygu yeni yeni öğreniyorum
Rabbim ondan binlerce kez razı olsun

Ailemin yanından 14 yaşımda eğitim için ayrılmıştım. 17 yaşımda ayrı eve çıktım. 18 yaşımdan sonra hem üni okudum hem çalıştım. Aşırı zorlandım. Ayrı ev dediğim de öyle bildiğiniz gibi kötü değil. Kira ucuz diye tutmuştum. Evden akrep de çıktı yılanda fareyi zaten saymıyorum bile. Haftada minimum 2 kere ağlıyordum. Hep aile evinde yaşamak istedim. 24 yaşındayım şimdi. Hâlâ ayrı evdeyim ama hayat standartlarım arttı. Üniversitem biteli oldu biraz. Aile evinde yaşamak isterdim ama düşünüyorum da aile evinde olsaydım belki de hiçbir zaman bu kadar risk almaya cesaret edemeyecektir.