Hangi şehrin insanları daha iyi kalpli geliyor size?

İyi kalplilik, bir şehrin tabelasında yazmaz; sokakların gürültüsünde de ölçülmez. İnsan, yaşadığı yerden çok yaşadıklarının şekillendirdiği bir varlıktır. Ama yine de şehirler, insanın kalbine bir ritim fısıldar.
Hayatın yavaş aktığı yerlerde kalp acele etmez. Küçük şehirlerde insanlar birbirine çarpmadan yürür; bu yüzden bakışlar daha uzun, selamlar daha sahicidir. Zamanın dar olduğu büyük şehirlerde ise kimse kötü olmaktan değil, yetişememekten sertleşir. Kalp geri çekilir, niyet değil savunma konuşur. Bu yüzden bazı şehirler “iyi kalpli” görünür:Çünkü orada insan, kendini korumak zorunda kalmadan yaşayabilir. Bazıları ise soğuk gelir:Çünkü orada herkes biraz yaralıdır, kabuğunu kalınlaştırmıştır. Sonuçta iyi kalplilik coğrafya değil, hâl meselesidir. Kalbin rahat ettiği yerde insan da yumuşar. Daraldığı yerde ise susar, sertleşir ama kötüleşmez.

Gittiğim şehirlerde iyi insanı da gördüm kötüsünü de onun için bu şehrin insanları çok iyi veya kötü demek doğru değil mesela gavur İzmir denilir, gavuru çok ama iyi muhafazakari da var, konya çok iyidirler derler ama kötü insanı da çok ama misaverperde doğu illeri daha çok ön plandadır diyebilirim.

Eskişehir tabi ki. Tam bir iyi niyet şehirdir. O kadar ki; tramvaya hiçbir ücret ödemeden binebilmek kolay ama hiç kimse bunu yapmıyor mesela. Herkes ücretini ödüyor. Oldukça da hayvansever bir şehir.