Ben bugün bir şey fark ettim. Siz ne düşünüyorsunuz?

Bugün ilk defa ne kadar yalnız olduğumu fark ettim. Yıllarca sorumluluğumun tüm yükünü sırtımda taşıdım. Kimseye yük olmadım. Benim böyle biri olmama insanlar o kadar çok alıştı ki kimse benim de yıkılabileceğime inanmadı umursamadı. Çocukluğumda okula kendim gider eve kendim gelir oturur dersimi kendim çalışır yıllar önce de kendi işimi kurdum ilk işyerimi bike kendim tek başıma yerleştirirdim. O kadar yük yükledim ki sırtıma iş hayatında tek olmak başlarda çok maddi sıkıntı çekmek ve kimseye güvenememek. Yalnız olmaya alıştım ya her ay sonunda bu ay borçlar bitmezse be yapacağım diye yazdan kışı düşünürdüm. Her işi sırtıma yüklendim tek çalıştım ve o kadar yoruldum ki bir zaman sonra bunalıma girdim yani şu an. İşten bunalıyordum her sabah işe gitmek öğlen yemeğimi hazırlamak müşteriyle ilgilenmek faturalarla kirayla muhasebeyle mal tedarik derken bir zaman sonra ben bu kadar çalışmanın karşılığını alıyor muyum dediğimde mislinin yarısı bile değildi. Ama bu sefer düşündüm nereye gidicem ne yaparım hiçbir yer yok. Kendi istediğim hayatı kurmaya çabaladım istesem zengin koca bulup evde çocuk büyütürdüm ama kimsenin ağız kokusunu çekmeyim ilerde yuvam olacaksa da önce ben kendimi kurtarayım dedim. Özgürlüğüm bağımsızlığım için çok zorluk gördüm. Uykusuzluk başladı iştahım kesildi depresyon stres derken kendimi çok yorduğumu fark ettim. Babam sorumsuz bir adamdı çocukları umrumda değildi kendi hayatımızı seçmek zorundaydık kız kardeşim erken yaşta evlendi ama benim bir erkeğin boyunduruğu altında durmak onun parasını bak sen benim paramla varsın diye böbürlenmesini istemedim. Pes etmek istemiyorum çok zorlansam da. Sadece paylaşmak istedim işte o kadar