Yaşımız 30 oldu niye kimseyi bulamıyoruz ya?

25im ve ne arıyorum ne bekliyorum. kendime göre birini bulabileceğimi düşünmüyorum zaten o yüzden aslında. bir de ne bileyim ya her şey çok ezbere geliyor bana. pat diye doğuyoruz birkaç yıla okula gidiyoruz sonra yıllarca belli bir düzen içinde eğitiliyoruz. 18 yaşına basar basmaz da pat diye dımdızlak kalıyorsun. hele de üniden sonra artık her şey senin elinde. bir düzen yok. kendi seçimlerini yapmak zorundasın. yaşıtların başka yollara dağılıyor. hangi yol doğru bilmiyorsun. geç kalmış hissediyorsun vs. evlenmiş hatta çocuğu olmuş ya da yurt dışına taşınmış arkadaşlarım var ben hala boş boş aile evinde takılıyorum. çünkü ne istediğimi bilmiyorum. her şey çok saçma geliyor bana. hayat boyu belli bir saat aralığında çalış, sürekli aynı işi yap. birini bul evlen. çocuk yap, büyüt. hepsi bana işkence gibi geliyor. kulağa çok tembel geldiğimin farkındayım ama sistem çok boktan değil mi? çalışma saatleri çok uzun. ne kadar çalışırsan çalış artık ev bile alamıyorsun. orta gelirli diye bir şey kalmadı. bu yüzden çalışmak saçma geliyor. çocuk zaten doğurmam çünkü ben çocuklarımı çok seviyorum ve geleceği belli olmayan bir ülke ve hatta dünyaya yeni insanlar getirme sorumluluğunu almak istemem. böyle işte. her şeye bir bahanem var. sadece yaşayamıyorum hayatı olmuyor. bir bok da yapmıyorum. evden de çok az çıkıyorum kimseyle karşılaşmamaya çalışıyorum merhabadan sonra okuyor musun çalışıyor musun diye soruyorlar hemen...