Yaşıtlarım evini aldı, 3. çocuğunu doğurdu, ben hala kışlık montu krediyle almak için babamın bana yer açmasını bekliyorum. Şaka mı?

Sanki bende farklı mı? Güya elimde bir mesleğim var formaliteden. Özel okul ve dershanelere başvurduğumda staj dışı tecrübe isteyip almıyorlar. Mağazalara başvurdum. “ Asıl mesleğin iyi. Atanmaya bak.” deyip almadılar. Sanki demeseler ben bilmiyorum iyi olduğunu g. zekâlı şeyler ! Gerçi artık ilk iki yıl kadro da vermiyorlar. Ücretli öğretmenlik bana çıkmadı. Geçende burada Şehir Hastanesi açılacak diye güvenliğe başvurdum İş-kur’a gidip. Şansıma tüküreyim. Bana çıkmadı. Şimdi de Halk Eğitim Merkezinde Çocuk Gelişimi kursuna gidiyorum kreşlerde iş bulurum belki diye. İlânlarda karşıma çıkıyordu ama onda da asgari ücret bile vermiyorlar diye duydum. Gerçi hiçbir branşta asgari ücret vermiyorlar İstanbul, Ankara gibi şehirlerde değilse kişi. O da olmazsa artık Noter’e gidip Rusça çeviri alacağım.

Her neyse, özete gelelim. 31 yaşımdayım ama ben de aile eline bakıyorum. Utanç verici bir durum. Benim de çoğu arkadaşım evlendi, anne-baba oldu. Evlilik umrumda değil de işsizlik koyuyor. Ben de gitsem Ankara-İstanbul’a asgari ücretle geçinemem tek başıma. Yanıma birini de bulamıyorum. Yani hem elimde işim olmadan evlensem ne olur ayrıca geçinemedikten sonra?

Başkasına suçlamak kolay. Asıl olay kendini görebilmek. Herkes anadan babadan zengin doğmadı, bazıları bunu kendi yaptı. yarın senin için yeni bir gün bir garsonluk bile yapsan babanın kartına ihtiyaç duymadan o montu kendin alabilirsin emin ol o zaman mutlu olup ve yaşamaya bir amaç edineceksin